Sinds ik de boomgaard beheerde,
vat ik ook in het hart van de stad,
omgeven door grimmige winters,
post onder een boom.
Laten zich mijn gedachten vertakken,
mijn herinneringen bloesemen,
laat zich hars uit de snijwonden lopen.
En niets deert in het tranen,
slechts de tijdlijn verkeert,
ik ben oud met de oudsten,
verjong met de voorbeeldige boom,
tel als de boer mijn gezegende kloten.
een vliesjesvlinderpop
dagdroomt
van een zoete dood
een kriebeltjeskind
nachtwaakt
bij het naakte web
het wenst
de spinseldraden open
de dansvleugels
achterna te lopen
het volk weet met zijn lijf geen blijf
billen puilen uit
borsten barsten los
het bier viert hoogtij
de straten klotsen
de narren kotsen
de stoet steekt de draak
met alle narigheid
een prins gaat met de pluimen lopen
Act normal, be normal, tjak boem bam
Links rechts links, afpassen, oppassen
Stap boem stap, tjak boem bam
Tjak boem bam
Geen andere dingen tellen, niet
de honden, groter dan tjak buurman’s
Blijf erbij, stap boem bam
Stap boem bam
Laat versleten gedachten die steeds
sneller het hoofd aan gort malen, los
tjak laat los, tjak laat los
Stap boem bam
Ogen zacht, schouders recht, tjak boem bam
Tjak boem bam, links stap links, blijf lopen
Stap boem stap, be normal
Tjak boem bam
Stap rechts links, tjak houd vast, tjak boem bam
Stap normal, be normal, stap normal
Be normal, stap normal
Stap boem bam
doorheen tijd
pijnt mij het mens zijn
zielen schreeuwen;
vergeet niet!
onze laatste traan was voor jullie!
onze laatste adem was voor jullie!
lopen, lopen
het ravijn…
naakt in de septemberzon
gruwelijk speelgoed voor kogels
Satan is los!
het ravijn…
tot de rand gevuld met bloed
tot kadavers vergane lichamen
huizen van de ziel,
nu verlaten
ik ben er geweest
mijn verstand verliet mij
de lucht bezwaard van leed en pijn
betreden deed ik niet
uit eerbied
honderdduizend mensenzielen vermoord
wees stil
luister naar de vogels
Kan ik mijn eigen ogen schrijven
de kleur invullen van mijn huid
mijn lippen schilderen
de kaalheid verbergen
van mijn schedel onder een pruik
Buigen, kruipen als een barbiepop
met lange plastic benen
die het lopen heeft verleerd
Opnieuw luisteren
naar de vogelgeluiden
het licht van de ochtend zien
en niet breken als een spiegel
De ziekte overwinnen
die in mij begraven ligt
Als na lange regen alles
neerhangt van het vocht
en lopen zwaarder gaat,
raakt warme lucht vervult
met zoet odeur van linden.
Zij ademt heel diep in, er
zijn maar weinig geuren het
zo waard om weer te vinden.
Op de golven
kon ze niet lopen, ze
keek naar beneden zag dat
het water zwart en diep was,
en de lucht hemelblauw, ze peuterde
de knopen uit m’n veters, vlocht
een lang koord uit Haar.
De brug waar ze Over Heen wilde
lopen is halfverwege gebroken.
Het is ochtend,
de zon schijnt
veelbelovend door de
halfgeopende gordijnen
schittert de schaar diamant:
Op de
kaptafel in het doosje
een mooi souvenir op Brussels kant.
vierhoog
in de dakgoot staan
lopen
zin om te springen
zink loopt geruststellend
onder voeten door
waterwegen voor slapende nachtloners
gezang uit de luchtkoker waaraan de keukens
roepen naar het zingen kan niet
zwerftocht over het dak is geen gewone nieuwsgierigheid
scheef kijkt de straat ondersteboven terug
verlangen naar omlaag
stille stomme drukte zin
om te springen
laatste hoek om
veilig zolderraam in zicht
om weer naar binnen
geroep in de rug
achter glas loeren roodaangelopen stemmen
met veel handen
geen moed om de ruit in te slaan
altijd zucht naar vrije val
Ik leerde mijn hond lopen tot-ie blafte
Hij droeg een gouden ring om zijn poot
Die poot heb ik er af gezaagd
Die gouden ring er afgenomen
De poot weer aangezet
Recente reacties