Resultaten voor het trefwoord sterven

taboe & zonde – pallas van huizen

­Taboe (questions to god)

 
Is het een taboe?
Om van iemand te houden?
Om te verlangen?
Is het een taboe?
Om eerlijk te zijn?
Om te willen vrijen?
Ik vraag je:
Is het een taboe?

Om verliefd te zijn.­

 

 
­Zonde (questions to god)

Is het een zonde?
Om geen uitzicht meer te hebben?
Om ondragelijk te lijden?
Is het een zonde?
Om eerlijk te zijn?
Om niet langer te willen blijven?
Ik vraag je:
Is het een zonde?

Om te willen sterven.­

bijvoegelijke bepalingen van mededogen – gerard scharn

wie het na zijn sterven verder brengt
dan de obligate schoenendoos vol foto’s
krijgt het eeuwig leven op een boekenplank
temidden van recht- en scheefgelezen ruggen

begraven tussen voor- en achterplat
aangevreten door de houtwormkever
verdwijnt een oeuvre meestal ongelezen
tot stof vergaan door enkel tijdsverloop

augustus – b. vogels

Zodra je binnenstapt ben ik weer thuis.
Even dacht ik wat te slapen, op jou te wachten
met een nietszeggend boek
of te staren naar de verzameling doodse vogelveren
in de vitrinekast.

Ik blijf verloren lopen
in het niet horen van je sleutelbos.
De stille file stadswolken zit op slot.

De deur die niet opengaat,
het lijkt wel op het sterven van een zwaluw
tussen de tralies van de zomer.

juni – b. vogels

Ik heb door de benen van de lente gekeken.
Wat laag bij de grond, maar met een prikkelend zicht.
Ik wist niet dat hooiland zo hoog kon zijn,
toen haar tenen mijn nekharen streelden.

Zij heeft zich gespreid,
haar goudgeile halmen gebogen.
In de palm van haar schoot heb ik mijn ogen gesloten.

Hier hoort geen zeis bij, geen zwart gewaad,
maar het gelaat van een geliefde.

Zo zacht moet sterven zijn.
Als een lichtende cirkel,
waarin heengaan speelt met blijven.

kut – tibbes punt

owwwwwww je bedoelt;

De
vrolijk ik heb mijzelf uit de stront getrokken kut.
De
altijd in bloei ik heb last van vloed kut.
De
die niet demt nog stilte kent kut.
De
eb is beneden mijn peil kut.

Witte vloed
Roze vloed
Alles gaat nu goed vloed
Ik heb mijzelf bevrijd vloed
Eb vrije wijn vloed

De
ik wil zo graag zwart maar ik draag een bloem in mij
haar kut.
De
ik metsel plavuizen schaaf de kloven vul ze met
insectenspray kut.
De
ow ja ga door maar ik sterf niet kut.

Dan toch
liever
af en toe
een beetje sterven
met wijn en armoe
op een bodem
met vleugels voor later
ik draag zwart
en die bloem zit in mijn donder… kut.

kopie van haar recept – pallas van huizen

bakvet stolt in de koekenpan
resten roomspinazie kleven aan zijn lepel
halfdood-gepolijst
de schaduw onder zijn ogen
een grimas
gevoelstemperatuur nul
koffie lekt in de gootsteen
lege tranen vullen lege pijn
gewoontes sterven af
de herinnering slijt
op de achtergrond is het windstil
onverschillig het weer zonder eind
meneer heeft geen keuze
eet zijn avondeten bij het ontbijt

ongeboren. – martin m aart de jong

Hier begint het dan. Mijn dagen.
Het rommelt bovengronds. Mijn
moeder kan mij nauwelijks dragen
mijn vader vraagt waarom. Aan Allah

maar die wil dat wij het leven dragen
met alles en daarom. Ik trappel om die
wereld in te raken. Te vragen of ik blij
moet zijn. Met alles wat terecht komt

op de daken van onze stad. In onze straat.
Of ik dan – een eeuw later – mag sterven
in Jeruzalem.

zoek je eigen einstein-rosen brug! – occludin

mijn universum
waar lynchen leuk is
paupers ongelukkig
baby’s niet bestaan
sterven een keuze is
slim zijn een plicht
waar jij niet bestaat
en ik ook niet
honden katten zijn
katten zichzelf zijn
risotto aan bomen groeit
en rivieren overstromen van whiskey