de tragiek was
dat hij zo van hoogte hield
van dak tot goten
torens bergen
luchten ijl
zijn leven lang al
wilde hij niets horen
van wat beneden lag te zwijgen
schaduwen van brede vleugels
zwaar en moeizaam
slepend over zware grond
voorbij de rand van deze wereld
het daverend gelach van pierlala
het gat daar ver omlaag
zo hol verleidelijk
dat ja
toe kom, niet bang
je kunt hier vliegen
de rest nu van je leven
beste tante overzee
ik zal het u vertellen
we zijn voldoende afgestompt
en afgedaald
de bodem is in zicht
we hebben al heel wat lagen huid verloren
aan de wand van schuurpapier
het bloeden
sijpelt ons inmiddels langs de lijven
maar ons loden hart blijft dapper slaan
als een moker
tot we opnieuw
door vloeren breken
steeds die kelder
onder kelder
er komt geen einde aan
maar ik denk
dat we nu
niet verder zullen zakken
ik schrijf mij
op de rand van bijna nu
in mijn ijver
aan de muur van de tijd gepend
met een licht
dat lui de nieuwe dag bekent
kom terug naar het woord
dat nog moet worden
dat smal is
dun in spitsroeden
maar dat schrijft
blijf schrijven
hou vast hou vast
te huur
een lint verdriet
van zeven meter lang
voor in de tuin
geleverd met
een bonte streng van kleine lichtjes
om ook ’s avonds
de schittering
van tranen te laten zien
van nood en ziekte
met verderop een uitgang
zeg maar grote centenbak
om kilo’s meelij in te werpen
de bedrogene
wist niet beter
dan dat hij onder water liep
onvast en traag van stappen
geduldig toch
langs scholen vis en wier
was het doorgaan
weerbarstig blijven voortgaan
als het noodlot
ogen glazig op de wal gericht
hij kende niet
de dwarse rust van lange nachten
het was van oren dicht
en nooit meer ademhalen
Recente reacties