Ze zei zo zwart als wij hebben geleden
maken jullie het nooit meer goed ik zal
niet zwijgen op 4 mei het zout in alle
wonden. Ik zei maar niets ging vroeg
de kroeg in whiskey drinken en besloot
nooit meer Chinees te eten. Vooral
nummer 44 niet, in ieder geval nooit
meer met knoflook en zwarte bonen.
De doodgraver reist in
een rommelige en
verzuurde coupe
staart brutaal terug
zonder uitnodigend
te zijn
Zoals gewoonlijk reist
hij achteruit dat
leeft voor hem
het veiligst
Hij lacht om een
gore mop die hem
ingefluisterd wordt
door een motvlinder
welke een lijkenlucht
verspreid
Beiden zijn ze zich
gewaar dat zijn
gefladder dodelijk
kan zijn
Maar in dit verbond
van rigor mortis en
metamorfose een
Koninklijke setting
Clientèle ervaren de
warme wijsheid als
een duffelse jas
die eeuwen in het
donker heeft gedwaald
Laten zich verleiden
door meeslepende verhalen
over vrijheid en liefde
wijwater en levertraan
U zijt gewaarschuwd!
Ik ben de lege man.
Het kader zonder kleur.
De leeg geboren, nooit gevulde.
Ik kreeg
van moederszij niets mee
van vaderskant tekort.
Ik nam alleen maar ruimte in
als bewegende kledij.
Mee deed ik nooit,
dreef nooit iets aan;
ik vulde slechts wat foto’s op.
Ik had ooit tijd (later niet meer);
de jeugd was,
onder zich de toekomst een vangnet,
mij een blinddoek.
Ik ving nooit wijsheid.
Nihil geleerd en meer vergeten,
bleef ik geestloos medium.
Ik waai met alle winden mee,
geef iedereen gelijk.
Principes laat ik los
als hagedissenstaarten.
Minder dan niets
ben ik wat overblijft,
als alles weg is.
geruisloos
kieteltast
in mijn hoofd
oeroud temperament toont
deelbereide erkenning
mijn beeweg
naar wijsheid voldaan
bomige kromtaal
voelverstaanbaar
geen graftak,
groene spruit
tot bloei aanwassen
Ik wens je de stilte van oceanen
de zachtheid van babybillen
de lichtheid van een blad in de wind
en het geluk van een dubbeltje op z’n kant
ik wens je het gemak van het geloof
het gebed van de liefde en
de genade van wijsheid
ik wens je pleisters op al je pijntjes
zoete woorden van vrienden in beide oren
en de onverwachte geruststelling van een vreemdeling
maar ik wens je ook
de verwarring van verlangens
de hartstocht van onzekerheid en
het gewicht van teleurstellingen
ik wens je de golven van de zee
en de stilte van oceanen.
verlaten van groen
ingetogen op jezelf
je naaktheid ten toon
zo sta je daar, moederziel
mijn meelij is gewekt
terwijl het een natuurlijk verloop is
toch…
je grandeur van weleer
komt weer, dat weet ik
toch…
op pijnlijke wijze wordt blootgelegd
de onvolkomenheden opgelopen
tijdens storm, droogte, hitte, natte
en toch, ben je volmaakt
een overlever van tijden
schenker van wijsheid
mensenfluisteraar…
niet eens zo ver vooruit
maak plaats! maak plaats!
opeengepakte dode zielen
rijken niet tevredener dan armen
smaakpapillen proeven ternauwernood
en daar, de rust…
muzikale flora als afscheid
willig, zonder dwang
zij zijn niet meer?
de Goelag of Auschwitz voorbij!
niet voor wijsheid of sterkte
nee, gewin en platvloerse naaktheid!
en Zij weten nog van niets…
We willen alles ontleden
Ons met wijsheid bekleden
Het land is versluierd dolend
In een nevel van mist
De ziel gepijnigd
Het hart verbleekt
Gevangen in ‘t doolhof
Angst brult de zee
Eb en vloed
Een gouden gloed
Kleurt horizon
Tot de einder.
Geluk?
Daar is het leven niet voor
zei ze tegen het huis
en tegen de papegaai
bezaaid met rimpels
in de stoel van eenzaamheid
Wat ze was?
Een onleesbare blik
met vergeten ogen
in een sluier van sigarettenrook
Geluk?
vervolgde ze: dat is niet de bestemming
Verlang niet
Dorst niet
Anders ben je veroordeeld tot
eeuwige teleurstelling
De bestemming is
je kruis te dragen
En ik?
Ik heb geslikt en haar Mara genoemd
Nog eenmaal kijkt zij achterom
geeft de laatste uren enkele
verschillende klanken die klinken
als een klein restje wijsheid
wanneer seconden bijna vertraagd
naar morgen lopen gooit zij
snel een medeklinker in de kist
waar, om de zin van de allerlaatste zin
te doorgronden, de schop over gaat
een rode roos bloeit
de doornen laat zij achter
Recente reacties