Heb je al gehoord van Jesse
die gekozen heeft voor zijn laatste dag
vluchtig trok hij
zijn schoenen aan
om te lopen, zoals vroeger
langs de waterkant
om gewoon maar wat te lopen
langs de bankjes
waar hij met vrienden
lachend zijn eerste sigaret rookte
even bleef hij staan
veegde zijn neus af
en keek in de verte
schatte de tijd en
dacht aan het kind zijn
maakte een keus
en een laatste keer zorgde hij voor
vertraging
niet door nonchalant
te laat te komen
en zijn klasgenoten dezelfde glimlach
als altijd te bezorgen
maar door te lopen
tot de zon komt
Resultaten voor het trefwoord vrienden
XIV
al mijn vrienden hebben nu
een leesbril en beminnen
vrouwen in de overgang
van ondergang geen weet
Een autoflits kraakte achter mij maar
mijn beste vriend sprong er liefde voor
heel zijn leven in een rolstoel
slikte hij alleen en ongelukkig door
mij verdwenen zijn vrienden en dromen
kon ik nog wel al was ik het vergeten
De pauze brak met drie schoten aan
twee in de lucht en één onder zijn kin
had hij genoeg, waardeloze contacten maar
niets kon ik terug draaien
mijn benen in een koude storm
spijt het me al was ik mijn hero vergeten
je krabt de hemel weer eens open
leest wat er geschreven staat in
het oude telefoonboek en haalt
de hoorn van de haak je draait
de wereld rond in eeuwen heb
je haar aan de lijn ze spreekt
je aan zegt dat ze jou al tien
jaar heeft opgewacht dat het zo
niet langer kan waarom je niet
eerder hebt gebeld en dat je wist
dat ze je van alles zou verwijten
maar verwijderen nooit ze kent
je toch van het gezichtenboek
je bent daar toch vrienden voor.
Op de reünie zag ik mijn jaren zestig vrienden weer.
De gitarist en saxofonist, beiden zonder haar
en haar. Het leven was wat sporen kwijtgeraakt.
Het meisje van de zanger vond een vroege dood
en hij, hij was blijven hangen in de blues en zoop.
Er werd gespeeld, gelachen en gejankt.
De incrowd van toen, gekrompen in de was
en stokoud, kreeg ondanks reuma en waterloop
nog steeds een kick van een lekkere lick,
snijdende sax of gouwe ouwe van Wally Tax.
Ik wens je de stilte van oceanen
de zachtheid van babybillen
de lichtheid van een blad in de wind
en het geluk van een dubbeltje op z’n kant
ik wens je het gemak van het geloof
het gebed van de liefde en
de genade van wijsheid
ik wens je pleisters op al je pijntjes
zoete woorden van vrienden in beide oren
en de onverwachte geruststelling van een vreemdeling
maar ik wens je ook
de verwarring van verlangens
de hartstocht van onzekerheid en
het gewicht van teleurstellingen
ik wens je de golven van de zee
en de stilte van oceanen.
Vrijwaar deze stoel
laat hem zijn
gastvrijheid behouden
Laat deze deur
geopend, sluit
haar nimmer
Onaangekondigd komt
de verlichte vrijheid
en klopt nooit
Ongrijpbaar vervolgd
ze zwevend als
een pluisje haar
onvoorspelbare weg
Vreemden op je pad
zijn Vrienden die je
nog niet tegengekomen
bent.
wij waren vrienden
samen op een vrije avond voor de poort
ik had pijn in mijn schouders
ik bewaarde God bij mijn sleutels
in mijn zak
gedruis op straat was een hard gelag
maar de steegjes waren stil
je kon geen fles horen vallen
of toch
Toen ik na een stevige wandeling thuis kwam
werd ik door overbuurman Henk
wiens broer zich zelf een paar jaar geleden
verhangen heeft en wiens moeder nu dementerend is
uitgenodigd voor een borrel.
Daar zat ik, met een beugelfles Grolsch in het kamertje
Ik had het idee dat ik na twee slokken
in een compleet andere wereld was en
vond de 87 jarige vrouw er helemaal niet uit zien alsof
ze spoedig dood zou gaan.
Vanuit de keuken klonk muziek van de geheime zender
ze had haar schortje voor, alsof ze zo nog zou gaan koken
toch moest ik steeds aan de dood denken en om drie uur
had ik de tweede beugelfles voor me staan en dacht ik
dat de dood voor iedereen op dit moment het beste was.
Ik kan tegen een biertje, maar dit ramde erin en ik kon
de oude vrouw niet meer verstaan en begon het interieur
in mij op te nemen en werd overmand door een gevoel
van diepe deernis en alles, ook het leven
kwam mij als geheel zinloos voor de geest.
Boven de deur hing een spreuk: vrienden mogen kijven
maar moeten vrienden blijven. Ik schoot er nog net niet
vol van, maar kon wel janken…
een jongen nog, verdronken in mijn eilandzee, het was
een woensdagmiddag rond een uur of twee, toen vrienden
net daarvoor nog met hem zwemmend, lachend, pratend
zijn zwaar weerbarstig lichaam uit het water moesten dragen
terwijl zij zwommen in diezelfde wonderwilde golven die
ons tilden, wij ontstilden en vergaten dat het dodelijke leven
onlosmakelijk verankerd zit in iedere vezel van het tij
wisten wij niets van wat zich onomkeerbaar dicht
bij ons voltrok, de dagen rekten zich nog naamloos uit
en leken onwaarschijnlijk doods, zo troostbaar licht
Recente reacties