Ik verzamel het geluid
van dom geluk
Ik hou van het klagen
als het zich rekt in de tijd
Van het hazewindhondenlijf
dat verblijft op 15 hoog
in het koudgelegde hoofd
Ik heb het al beloofd
toen ik kind was; te delen
maar velen kon het niet schelen
toen ik splinters geloof
beitelde uit spijt
Nu smelt ik met benzine
een gat om tot harnas
en sta zonder handen
in mijn witbestofte taal
volgroeid bij het leven in het krijt
Moet je hiervoor applaudisseren?
Dat hij goed, laat ons stellen
correct heen-
ging.
En waarnaar richt je dan
je handen? Of simpelweg
de knieën op?
Ik sloeg een kruis
toen ik de ezel voederde.
In reïncarnatie
geloof ik
wel.
“Hoop doet leven” ,zei de strontvlieg.
Er zijn nog wel wat dingen
waar ik echt in geloof :
Mensensmokkel, Vrouwenhandel,
Slavenmarkt en Maagdenroof.
Zij lijden aan de ziekte van de harige zielen
hun baarden, oksels en snorren hangen.
Na scheren, stoppels van epileren groeien
kuiven zij ondertussen borsten en billen;
horen de anonieme beller zwijgen en hijgen.
Bij doodsbedreiging op bewakingsbeelden;
onjuiste diagnose honderden slachtoffers,
hanteert moeder-overste stuur en pedaal
terwijl intercity spoorwegovergang nadert
waarop de touringcar vol van zusters der
eeuwigdurende aanbidding weer weigert te
starten. Alleen aan de horizon komen rails
bijeen. Hier dragen zij goederentrein, die
op volle snelheid dwars door het obstakel
snijdt, gaapt de invasiediepte, aldoende
‘t idee van ’n geloof bij toeval openlegt,
zodra bij onsterfelijke geesten de haren
rijzen /hun lichamen eeuwig zedig bedekt
/vrede vinden in ongeschoren toestand
/ontbinden bevrijd van inkapselen zonder
/hinder innerlijk verder blijven woekeren.
De zon kruipt langzaam omhoog
dat is zo’n afgezaagde zin als het om de vroege morgen gaat
ik heb vandaag een paardenstaart ingedaan
eentje die me terug bracht naar vroeger
naar het zwiepen als ik op de schommel zat
vandaag waait het hard
en de weilanden zijn bevroren
Rook komt uit de schoorstenen,
ach arm milieu.
Ik zou bijna ’s bus uitlaat vergeten
die is net zo erg
en ik werk eraan mee
“Save the planet”
staat dan ideologisch op mijn hemdje
We rijden weer,
al die file in de ochtendspits
al die 21ste eeuwse proletariërs
niet bezweet van het fabriekswerk
maar keurig in kapitalistisch pak
al die idealen
de lente is er ook een
vandaag vecht ze met de winter
narcissen tegenover vrieskou
ook al zo’n cliché metafoor
ik weet dat de lente winnen zal
op een dag
nog even wachten, alleen.
Het goede overwint altijd,
daar geloof ik in.
Naïef zullen ze me noemen,
scheelt me niets
een dromer zullen ze me ook wel noemen
veel leuker dan een realist
De zon kruipt nog steeds
en mijn gedachten ook
Wicklow Mountains, Glendalough, 1994
Bij ’t scannen van de dia’s plots uit het grijs weer het beeld.
Zilverkorrels van film op chips omgezet in gigabytes.
Langs de onstuimige kust klapperend de megakites.
Logeren in het bankbiljet van tien pond was voor niks.
Zicht op cycladen? Ithaca? Nu niet de baai op, want
zuidwaarts richting Wicklow Mountains. Wind mee fiks.
Beter kijken want het is per slot van rekening Ierland
als waar getoond. Er bommeldingen zwevend lopen
zich grillig lonen. Weerbarstig de wolken in hun sas
in vernevelende regenval. De hemel schuift de sluizen open
alles hier wordt van vervormend spiegelend vloeiend glas.
Kieuwachtige wezens druppen over de brilleglazen.
En zagen sindsdien het geloof in elfjes
nieuwe sagen ingeblazen.
Er groeien vleugels aan mijn rug maar ik wil ze niet.
Als ze niet genoeg
in lichterlaaie staan, vlieg ik elke dag weer weg
al vanaf wanneer ik mij wakker rek.
‘s Nachts besteed ik er zo weinig mogelijk aandacht aan.
Echter, ik slaap slecht terwijl ze groeien.
Ooit al eens met vleugels auto gereden? Iedereen
staart je in de file aan. Nochtans is het moeilijk neuspeuteren
ermee. Of een middelvinger vinden tussen alle pluimen.
Met vleugels voel ik mij gehandicapt, een kermisattractie.
Die dingen zitten altijd ergens in de weg.
Ook in de talloze talkshows (met debiele cliché vragen: vlieg je een stukje de studio rond?, welke trajecten vlieg je? hoe is het om alles vanuit de lucht te zien?, …).
Geloof me, je wil niet weten hoe vervelend kunnen vliegen is!
Ik heb niet de ambitie vliegtuig te zijn of een sakkerende engel.
Beslist iemand anders had die vleugels besteld. Misschien een slachthuiskip
of de McDonald’s klant.
Zonder vleugels vliegen, daar droom je dan eens van.
Zonder wel ja. Maar een mens moet realistisch zijn.
soms denk ik
dat de geesten
boven ons
plannetjes smeden
giechelend
tegelijk serieus
bedenken ze
van alles
om ons op weg
te helpen
je zou het niet denken
maar ik geloof het
werkelijk
De verweerde aanblik van mijn ziel
werpt een langgerekte schaduw
op de reeds duist’re avond in mij.
Wispelturige rook uit een nabije schoorsteen
streelt in ’t voorbijgaan een vogel.
Majestueus droomland en een wantrouwig geloof,
hand in hand, zij aan zij.
Aan het eind van de straat
de ogenschijnlijk onbeduidende kraai van een klein meisje,
gesmoord door de laatste stralen licht.
Een ieder lijkt te vertrouwen
op de God die ver boven ons het onheil weert,
maar droomland’s schone schijn bedriegt,
want was het slechts een gil van speels plezier
of zowaar haar laatste wellicht?
natuurlijk staan we
je geloof niet in de weg
we zouden teveel mensen
in de wielen rijden
kut wat ik nu ontdek
het liberalisme
gelukkig het is maar
wikipedia linkse rommel
wordt ook gezien
als ideologie
Recente reacties