Niets is blijvend, Corydon,
onder het groene vuur
van bomen klaagt je stem een zucht
van zwarte regen
in de spiegelende zee
en in het parelwitte zand
fluister ik je neer:
Sterfvlinder…
Resultaten voor het trefwoord blijvend
Hier op het bed waarlangs ze zweeft waar ze beleefd
en mee leeft met de storm die over waait langs haar
en over haar door haar en huid door dagen heen waar
steen van liefde blijkt waar geld iets anders weer geeft
alsof je van de liefde leeft en leeft zo lief, zo leeft als zij
het kan geen mooie waarheid zijn die naakt en blijvend
is, de uren die we deelden zijn al weer een droom voorbij
daarom stel ik de mannen voor die met haar lijf schrijvend
haar achter laten op papier dat bleek en licht aan stukken
waait, dat dan toch nog iets achter laat, een geurend spoor
een zucht, een lach, een afdruk van haar mond, waaraan
ik mij dan warmen kan in het besef van duur geluk en
dat iets rest waarvan ik haar niet geven kon wat ik verloor.
Ze is en blijft zo altijd hier, door dit papier raakt ze me aan.
Ik vervoer, ik weet niet wat precies, in fikse ladingen.
Geen idee waarheen, maar één ding weet ik wel:
de eindbestemming concretiseert zich niet verder
dan een kriebelplek tegen mijn hersenwand.
Onbestemde bagage, daar grossier ik in.
De drukte ervan grenst aan het waanzinnige…
Het hobbelt met vele vragen naar mij terug…
Terwijl ik de vragen doorspeel aan mijn transporten,
praat ik terug in kalmerende gebaren.
Ik kan alleen maar zeggen dat ik de dingen blijf vervoeren.
Dat ik klaar blijf staan de afstanden in mij te vergroten
en steeds gladdere rails te halen, desnoods van ver.
Wat dit betekent is een volgehouden oorlogsverklaring
aan mijn wreedste buien van blaséheid,
qua wreedheid voor ieder ander dan ikzelf
lachwekkend.
Recente reacties