Marieke tilt haar rokken op
een maan druipt ongewassen af
mond waaruit het licht ontsnapt
in vleesgeworden wolken
spettert zij verhalen rond
zinnen vloeien op de grond
ze leegt haar keurslijf in het gras
zij weekt zich los van wie ze was
ik heb haar mijn gezicht verkocht
ze vindt mijn lippen op de tast
terwijl haar tong op spieren danst
zuig ik mij aan haar adem vast
dan richt ze haar ogen op
en hoog tussen gewelven
blijven woorden steken
vormen ribben rond mijn hart.
de nacht opent mijn ribbenkast
een binnenzij buigt langzaam uit
en legt al mijn gedachten vast
mijn ogen worden moe
nu de koorts heel hevig is
zie ik de hemel uitvergroot
valt het licht een beetje dood
ijl ik naar je toe.
mijn vader waaide langs
hij kwam vanuit het noorden
haakte aan mijn dromen
en ging over in de wind
nog voor de nacht ten einde was
zag ik hem verder zweven
en de dag die helder werd
vertoonde taal noch teken
ik kroop tussen mijn slapen
steeds dieper in mijn wezen
en wist ineens hoe naakt ik was
ik liet de stilte beven.
Recente reacties