Krakatau

Je zei vandaag, vandaag nog niet
het regent en de wereld ziet er
te mooi uit. Met zacht gebogen
kleuren en een natte huid waar

op de vers geperst lente druipt.
Wacht nu maar af totdat de tijd
in echo’s tussen bergen dreigt
met nachtelijk gedonder totdat

de hemel plots verscheurd wordt
door een flits en vrouwenstemmen
in een nis van eeuwigheid en spijt

je naam vertalen in een kus. Dan zul
je dansen als een Rus. Je zult stom
dronken vragen wie ik was. Dus wacht.

Laat ik het hebben over jou. Ik maak
me zorgen. Hoe je de dagen doorstaat
en iedere dag toch trouw blijft posten.
Het is allemaal niet veel zaaks, los

strooigoed voor de vogels alsof je in
jezelf praat. Maar dan nog, wat zeggen
statistieken, wat zegt een “vind ik leuk”
Twijfel je nooit? Wil je niet opgeven

klap je nooit dat boek eens dicht en stap
je naar buiten, groet de vreemde die je buur
vrouw is. Dit is het leven niet. Beschermd

gebied vol onnatuurlijk heden. Geen dood
voor wie een status heeft. Profielen staan
onopgeheven voor eeuwig langs de lijn van tijd.

Er is een tijd van komen en gaan
daartussen sta je op een scheermes
blaffende menigtes toe te hoesten
dat de poëzie geletterde zuurstof
is zonder welke we hersendood tussen
de stenen bewegen van geboorte en dood.
Als je nooit zegt dat iets mooi is omdat
je niet kunt zien wat van een ander eeuwig
deelbaar is ben je net als het heelal
alleen tril je negatief in een hoekje,
ook als er geen hoekje is omdat er zoveel
hoekjes zijn met trillende ego’s. Je trilt
altijd mee met de energie. Je weerkaatst
klanken van werelden die je niet kent omdat
leven een voortzetting is van alles wat koolstof
verbindt aan de hartstocht. Het staat steviger
als je geschiedenis de jouwe weet meedeelt in
de draaiing van de as.

ik zei nog als de dag het doet de dag het doet dan is het goed wat mij betreft er hoeft niets worden recht gezet hangt china scheef dan hangt het maar en hou het op denk aan elkaar je moeder en je vrouw je kinderen zet komma’s neer tegen verval praat door en consumeer hou de tijd in de gaten stop bij tachtig blaas je adem uit ga liggen trek de aarde als een dekbed om je heen dit leven is een maximaal instelbaar streven een dichter heeft een stipnotering nodig om gezien te worden als je opvalt ben je iemand als je door blijft struinen in de ren ben je af naar de lopende band gaat tok je kop eraf je lijf gedeeld en diep gevroren je bent je was je bent je was kies zelf maar maar zeg niet dat ik je niet gewaarschud heb jij kwam hier voor dit leven.

Soms doorloop je de tijd in de stad
trek je weer aan. Koop je wolken
in de winkel voor meisjes die van
wanten weten; meet je stappen op
straat en brult dat je de grootste
bent. Je hijst een moeizaam beeld
van verontwaardiging briest speeches
de raadszaal in en benoemt open deuren
tot vondsten van krakende antiquiteit
-wat dat ook moge betekenen- woorden
hebben hun betekenis jij spelt alles
fout omdat je het zo niet bedoelt. Jij
schrijft alleen als het uitkomt dat je
schrijver bent. Het werd al lang
gefluisterd, zeg je dan.

ik verveel me.
ik schrijf uit louter
verveling. er moet iets
met de tijd. er moet iets
weg geschreven. ontkend
niet waar en worden op
getekend met dt en waar
begrijpelijkheden
academisch, zwaar
waar dichters
onder
elkaar
over speculeren

het raakvlak
met de wereld
de beurzen

alles zakt
en rijmt
toch in
elkaar.

Laat ik zeggen dat mijn centrum
de ellende van de wereld aan zich
bindt en dat het buitenikse ego
ander heet en dat die ander geen
oog heeft voor wat in het centrum
van de binder van pijn, de vinder
& zoeker van zinnen waarin alles
verzamelt wat dit leven heelt
dat schuld iets is wat nooit
kan worden afgelost – waaar zou
ik zijn zonder mijn verwijten -
en laat ik het niet horen dat
jij ook wel iets hebt mee gemaakt
vroeger, in jouw jeugd.

Hij neemt de vuilnis mee
hij heeft een stapel vuur
op zak thuis drinkt hij
meestal thee maar soms
wanneer het donker wordt
daar in zijn kop neemt
hij een schot het leven
sleept zich voort van
zondag naar zondag
frikandellen & patat
des ‘s avonds bij
het voetbal voor
de dag erna
de wagen op
na koffie
hij tilt
gooit weg,
gooit alles
weg en maalt.

Hier begint het dan. Mijn dagen.
Het rommelt bovengronds. Mijn
moeder kan mij nauwelijks dragen
mijn vader vraagt waarom. Aan Allah

maar die wil dat wij het leven dragen
met alles en daarom. Ik trappel om die
wereld in te raken. Te vragen of ik blij
moet zijn. Met alles wat terecht komt

op de daken van onze stad. In onze straat.
Of ik dan – een eeuw later – mag sterven
in Jeruzalem.

Als altijd weer in het begin
serveer je uit dan ligt ook alles
op je bord. Je graait de wereld
bij elkaar. Ontdooit de polen
smelt verdriet uit op de evenaar

er loopt een streep van hier
tot daar. De rand. Gedecoreerd
met sla. Echt alles moet juist
jou gebeuren. Je ruimt af.

De teil loopt vol. Je borstelt
driftig in een kom. Je stalt
het uit. Er druipt wat af.
Dit hele leven schrijf je
is een straf.

treinen liepen traag files liepen
vast, zoals gewoonlijk. Deuren
gingen dicht, monden gingen open
er was een man die een vrouw lief
had. Er was een kind dat ademde
op de zonbestoven straat. Er was
niemand op een plek waar de zon
ten onder ging er was niemand
op een plek waar de maan de wolken
ving in een weerkaatsing.
Het was crisis en de tijd
rolde de wereld in.

..vandaag werd ik wakker naast een Vlaamse dichteres
ze was gehuld in een goudgeel gordijn met daaronder
niets dan de toekomst en zei dat ze mijn moeder was
geweest in een vorig leven waarin ik één van de vele

sprinkhanen was die door Afrika waarden. We vraten
de aarde kaal we leegden onze zinnen in woestijnen
we waren talrijk als de korrels zand en we verspreidden
een geloof in een toekomst van kale gedichten we hielden

onze woorden losjes bij elkaar en strooiden er zuinig mee
met de wind die warm blies naar het Noorden.

Gek genoeg altijd geloofd dat er niets vastlag
dan een hond in de kamer van mijn jeugd blaffend
van angst en frustratie naar een dronken baas
die op zijn beurt ooit moet zijn gekooid, hij
moest toch dromen hebben gekend als kind dacht

ik nog, later toen ik allang niet meer wist
hoe het voelde te happen naar lucht. Soms zwijg
ik nog bij sterke verhalen hoor ik het aan hoe ze
ooit – ik heb er geen goed antwoord op – hoe kun je
het verklaren dat je… nooit. Ik probeer het nu
te aaien. Zwaai naar de morgen van een verre dood.

Hij nadert. Iedere zin die ik schrijf is er een
veroverd op de leegte van kindertranen. Een jongen
aan de wand. Blijf maar even in mijn gedachten.
Zie hoe groot ik ben. Ik slok je op. Vergeten
zal ik nooit. Al blijf je ingekooid.

Gisteren schreef ik het nog bij mijn
zelfgezette koffie. Lepeltje erin
en roeren maar. Ik loste alles op
tot het werd uitgewist in het digitale
water van het virtuele net. Ik had niet
eens geknikt ofzo. Verkeerd gemikt met
knoppen. Ik zag mijzelf niet. Een kind
zou het veel beter kunnen. Ik moet ook
weer gaan schrijven met de hand. Kroos
zien als het letters zijn geworden. Wak
hakken in de woorden die ik kies als
“lissen” “handen” en gaan bloeien met
verstand.

toch mis ik ze
de schapen in de wei
de bloemen en de opgaande
zon boven hun esoterische
wangen waarmee ze zeeleeuw
verdrongen van de eerste plaats
der onhandelbare dieren ze schreven
toch ook niet onaardig hun naam
in de lucht en ook de psychiatrisch
verloskundige had er een boterham aan
en een wand vol schilderingen. Ach
het kan zo hard gaan in het leven
dat ik soms vergeet om dood te gaan.

Je zit zo’n dag een beetje zen te wezen
leest in je gedachtenboek een bladzij
wit je ogen neergeslagen op het blad
dat dwarrelt door een zee van tijd.

graaf de sterren nauwelijks licht
er daast een bij langs rode bloemen
overal steekt zij een naald in haalt
er strepen door de liefde mooit

het asfalt van de maan in tienbaans
wegen langs de hemel tooit lianen
met de tijd ze vrijt nooit voor
de grote liefde dient haar eigen

koningin en krijgt daarvoor
een plaats te slapen krijgt
daarvoor een leven lang.

je krabt de hemel weer eens open
leest wat er geschreven staat in
het oude telefoonboek en haalt
de hoorn van de haak je draait

de wereld rond in eeuwen heb
je haar aan de lijn ze spreekt
je aan zegt dat ze jou al tien
jaar heeft opgewacht dat het zo

niet langer kan waarom je niet
eerder hebt gebeld en dat je wist
dat ze je van alles zou verwijten

maar verwijderen nooit ze kent
je toch van het gezichtenboek
je bent daar toch vrienden voor.

de dag aan puin gereden
in haar tuin gestopt
aan haar gazon het gras
eraf gevreten en betegeld
stortbeton voor vijvers
uitgegoten in haar vlees
en weg gereden zonder
teken in mijn cabrio
vol wilde nachten
bouwplannen voor
een groots hotel
onthuld haar nagels
uitgeslagen op de plek
waar straks het zwembad
komt de cocktailbar
een plek om boeken
uit te lezen en geliefdes
te verbranden op de barbecue
zo’n dag alweer verzopen
op het nuluur nu.

Later toen we groot waren
zagen we pas hoe kruimels
tijd verjaardagstaarten maakten
hoe de room van onze vette
vingers kroop op eerste verjaar-
dagsfeestjes we stonden op
in onze box, rammelden aan
de tralies van de tijd we spraken
klanken uit waarvan we wisten
dat er een betekenis aan moest
worden gegeven. We leerden
langzaam alles af in taal we
stroomden dromen door tot
dat we hier kwamen. We
zitten samen aan tafels grijs
en stil gebogen met koffie, gebak
en morsen klodders room we
leren langzaam alles af door
te vergeten we horen woorden
maar verzinnen ze niet af en toe
lukt het nog om even iets te zeggen
we roepen de namen van schimmen.

ze zeggen dat je bellen blazen kunt
in blinde kleuren dat je geen hond
nodig hebt om over te steken naar
de andere kant van het leven dat

de duisternis het licht niet mist
en dat je voelen kunt hoe je moet
lopen terwijl je zingt dat jaren
een verzameling van groeven in je

hebben geslagen waarlangs een naald
je aftast op muziek ze zeggen dat je
mooi was en dat je nu niet moet gaan

zeuren iedereen verdwijnt een keer
van de kaart alleen de klassieker
blijft als biefstuk, sla en frites.

en als je tijd schrijft zeg je
heb je spijt van weer zo’n dik
verdane dag je schraapt het zelf
beklag van de ramen roert er je

koffie mee door en rimpelt iets
over gebrek aan erkenning, jaloezie
en spoelt je haren grijs in spiegel
paleis het getekende ikje. Een ogen

blik verstil je in verslikte uren
de avond zendt signalen uit over zee
maar jij blijft in je bloesje turen
alsof wat daar hangt verlangt naar
een betere toekomst. Je gaat vroeg
opstaan morgen zeg je plechtig.

Het valt soms
droog kan beter
eerst wat lezen
gaan voordat het
een expressie
geeft aan dat
wat iedereen
-ik wil gezien,
gehoord, bestaan-

ik wil een boek
zijn met mijn naam
erop, een blanco
cheque in dito enveloppe.

hier op het abattoir van oude dagen
leg ik ze neer de koeien die zo mak
als schapen door de wei heen draven
in april het zal de wreedste maand

zijn voor ze aan het mes ermee dat
vee dat maar blijft blaten een haal
van het mes en insjallah op weg naar
haken om te worden uitgebeend versneden

tot de fijnste waren (als je er iets
uit kunt halen maar allee) die droge
longen naar de honden met die uit
geholde harten en beweeglijke tongen

ja die tongen hebben niet stilgestaan
want al dat blaten blaten blaten ‘t is
gedaan je zou een pin door het hoofd
heen kunnen schieten waar nooit eerder

iets van betekenis door is gegaan.

De dag vertalen in een grap.
De stad uit dwalen met
een lach en aan de poort
de tol betalen. Piep.
Het gezag hing vroeger
mensen op. Dat Galgewater.

Ze zijn allemaal geteld.
Er rolden hoofden op
een steen werd recht
gesproken. Pek en veren
opgestoken en een vrouw
werd in een ton gehezen
na gewezen, uitgefloten.

De tijd van nu wringt alles
uit. Een bangalijst.

Een meisje in de trein
geeft telefonisch
haar geheimen prijs
aan iedereen die
oren heeft. Ze wil
niet meer naar school

ze is zo bang voor
soortgenoten. Ze
hebben besloten haar
te mijden als

de pest. De stad
glijdt weg terwijl ze
vastgrijpt aan haar taal.
Ze zijn allemaal
niet te vertrouwen zegt
ze houden vast aan niets.
Het is beter dat ik ze verlies.

Dan heb ik ook nog iets met rode
rozen en met goudband afgestikt
in oude schoenendozen. Plaatjes
in een gelig schrift. Engelen

die met hun bogen precies op
je hart gericht je willen doden
met hun blik. Het zou verboden
moeten zijn om zo te schrijven

dat het pijn doet aan de lezer’s
ogen. Er zou een God toch moeten
zijn die ze liet zwijgen. Maar nee,
hij toont hierin geen medelij.

ze plakt de sterren op vandaag
ze wikkelt goud en strepen
lepelt lam geslagen beelden
door een ring en krijt pastel
een naam eronder zegt een kind

is alles wat het weet het ziet
het voelt vooral het wil een veilig
zijn en zeker geen verbaal geweld
in deze wieg ik trek mij alles aan

tot op mijn heupen heb ik namen
staan als mamma, pappa, liefde
alle restjes van een nooit beleefde
jeugd met plaatjes ingeschreven

Het heeft ook allemaal wel iets
bijvoorbeeld
al dat tragische verlies
van alles in de wereld iets dat zwijgt
over hoe de lente binnen sluipt op
kattenpoten langs een struik streelt met
haar staart de hyacinten bloeien laat
en ruiken ook. Het heeft ook allemaal
geen donder het schreeuwt dwars door
je nachten heen het heeft
een donkerzwart en zwaar
doorvoederd ego het kijkt klok
het tikt de tijd per sms en stuurt
het op naar eenzaam klein behuisde
wezen van achtentachtig en het zegt
dat alles waardeloos en krachtig is
en aaibaar als een stalinorgel.

op het graf van mijn oma ruist de wind
papieren dromen op ze fluisteren over
stille kracht en hoe je door de kampong
liep om te gaan zwemmen in de kali

en in bomen klom je deed alles
wat niet mocht alleen maar ja
je deed het toch passeerde
tijd en hoe de meester zei

op school wanneer je iets niet
wist oh jij garnalenkop
z’n gezicht kwam heel dicht
bij je. Ik weet nog hoe je levend
was je ogen vol verwachting om
wat was geweest stond je je

blijdschap uit te stralen
schaterend soms en hoe ik
begrijpend knikte zweeg
het verhaal al in mijn hoofd
vermalend en nog niet wist
hoe alles op te schrijven
ik dacht dat het zolang
geleden was het was alsof

de aarde was ontstaan
en jij en opa toen
de eerste mensen waren.

aanwijzingen voor de regie:

ondertussen in de vroege ochtend
loopt een man nonchalant fluitend
over straat waar een vrouw een hond uitlaat. De hond gaat zitten op een bloem, de bloem verroert zich niet.

tekst:

ik zag zelfs lelietjes van dalen
hun kop omhoog steken uit de meest onwaarschijnlijke plaatsen
een teken dat er altijd nog
omhoog gelikt kan worden
in tijden van crisis

toch goed om te weten
niet waar?

(het doek valt er klinkt
een daverend applaus)