je zwijgt het is beter zo en stil
weet ook niet wat te zeggen nu
staren we naar het plafond
woorden zijn verraderlijk
dat je me bedonderd hebt
het kan me niet meer schelen
en je leugens ook geen moer
zou zelf niet graag te biecht gaan
en wat onvergeeflijk leek
dat je jezelf verloochend hebt
blijkt in het vroege licht
de signatuur van ons verbond
In alle eerlijkheid zou ik graag je willen horen zeggen; maar dan ook kunnen antwoorden met mijn volle overtuiging, dat ik wel degelijk gelijk heb als in het beginne.
Fluister me dan nogmaals toe met die ingrijpende kijkers van je, niet al die tijd gefocust op je lust zijn geweest.
Of ben ik inderdaad momenteel, van horen en zeggen;
De domme?
Het leven is een harde leerschool
de meesten hoef je niets te zeggen
ze hebben
geen werk, geen huis, geen land
lopend over straat
op zoek naar een kop koffie
en een knaak
we geloven allemaal ergens in
de gastvrouw heeft zoete koekjes
niet zelf gebakken natuurlijk
stilte valt,
de klok slaat,
een hap adem
voordat ik verder praat
Toen ik nog net 15 was
Verlangens
naar zijn warme mond
naar zijn koude hand(en)
Opgelaten
als ik te veel dingen zeg
als ik niet weet wat te zeggen
Kwaad
omdat hij niets van zich laat horen
omdat hij niets van zich laat zien
Spijt
dat het zover is gekomen
dat het niet verder gaat
Bang
dat ik hem ooit weer zal zien
dat ik hem nooit meer zal zien
Ik wil nog allerlei dingen zeggen
maar ik weet niet hoe en niet wanneer en
heel soms weet ik zelfs niet wat.
Dan weet ik dàt er iets is
maar niet wàt precies.
Ik wil nog een heleboel dingen doen
maar de tijd is kort en ik krijg geen tweede portie.
En ik ben niet vrij.
Het pad onder mijn voeten lag er al voor ik er was
en er werd reeds uitgepluisd op welk koord ik zou dansen,
welk papier ik zou kopen en welke woorden ik zou lezen.
Zelfs de woorden die ik schreef zijn niet zuiver.
Maar wat doe ik eraan? Huilen als een hond?
Door de knieën gaan en zwijgen?
Of kleur ik buiten de lijntjes?
En dan is er natuurlijk nog altijd de gulden middenweg:
je bent een slaaf van het geld tot je dood.
Ja, de zanger heeft weer maar eens gelijk.
Daar staat hij nog, in het diepe licht,
met zijn bruine krullen en zijn zonnebril.
Eerst niets en dan de waarheid,
want alles begint en eindigt met niets.
De sprong is de uitzondering,
het foutje, de onregelmatigheid.
Het niets is de donkere nacht, het lange wachten,
de zoete ochtenddauw.
En uit niets komt niets voort.
Het idee is de grootste leugenaar,
het duikt op als een dampend veulen,
net gevallen en verblind,
maar houdt tussen zijn hoeven de waarheid,
de oorsprong, de blinde duif die hij vertrappelt,
sneller dan je kunt zien.
De tijd van liegen is voorbij.
Eerst was er niets.
En dan de waarheid, het vuur, de toorts, de kever.
Het is tijd, alle slapers liggen in hun bed!
De tijd van de wakkeren is aangebroken.
Het is tijd om te schrijven wat nooit gelezen wordt.
Want een doener leest niet, een doener schrijft niet.
Een doener doet wat hij doen moet.
Een doener doet, sterft en maakt plaats
voor een nieuwe doener, een nieuwe leugenaar,
een nieuwe gemaskerde dichter.
De wolf, het varken en de modderman
met zijn korsten en granaten,
zijn oude ogen, zijn nieuwe rimpels,
zijn lange haar en zijn schuchtere baard.
En de bomen en bloemen zullen nooit vergaan
dus waarom ze hier vermelden?
Ga naar buiten en zie:
dit is het forum, dit is het spreekgestoelte,
dit is de toren, dit is de kerk, dit is de long
waar de gevederden wonen.
Aangesteld door ambtenaren
vergat hij voor de goede orde gewoon
dat hij wilde schrijven wat hij
…zeggen wilde
Zich hoerig verliezend in trucjes
over bochten in de rivier
naar het zwerk reikende metropooltotems
heipalen die hartslag bonken
En kantélen in het tegenlicht
Mondhoeken vetter van subsidiesaus
dan die van het collectief koopzondagpubliek.
Schrijven is in woorden zeggen wat er rondom je heen gebeurt.
Geboycot monddood gemaakt
niet in Rusland, Nee!
In groen groen groen groen
knolle knolle land.
Ik ben een boom onder de gouden zon
doorgroeit dagen jaren en plagen.
Wee de
verdoemden die in de schuld staan
bij onschuldige lichamen begraven onder het puin.
Wee de
verdoemden die het opneemt voor de geweldenaar, valselijk spreekt onweerlegbaar als toverkunst.
Wee degenen die hen bijval geven.
Onschuldig bloed dampt omhoog uit
de aarde naar de hemel
kleurt bomen en gedichten rood.
Naaktslakken die zijn pad kruisen
overrijdt hij altijd stuk voor stuk,
bewust keert hij vervolgens om,
fietst nogmaals over glibberige brei.
Hun niets moet overduidelijkst zijn.
‘Hij heeft vast een slechte jeugd gehad’,
zeggen mensen die het zien. Alles wat
hij zwijgend doet zegt: ‘Godverdomme’.
Slakken zijn te traag voor deze man,
die iedereen straks tegenkomen kan.
Soms voel ik me
met woorden zo verbonden
terwijl ik ze met mijn ogen haat
omdat ze simpelweg nooit zeggen
waaruit de werkelijkheid bestaat
Als liefde zweven betekent
en een minnaar klinkt als een melodie
dan is de letter een bedenksel
en taal een parodie
Maar jouw blik
zet de kooi van taal wijd open
want ze zegt zoveel meer
dan zinnen woorden klanken
zodat ik liefde leer
ik denk aan de aanraakbaarheid van alles.
deze winter gaat het sneeuwen en loop
ik met je mee in onbezonnen witheid
die verhult wat ik hierin wil schrijven
met een zwarte hand die over stenen
wrijft. weet je wat ik zeggen wil is iets
dat -als je wilt kunnen we praten wat
we willen maar wijzer wordt alleen
de taal die door ons gevuld wordt
met nieuwe woorden als schattekaas
kindje en belleblaaspijpje- zoiets dus
denk ik dan wanneer ik zeggen wil
wat dus in sneeuw blijft onder lopen
tot de vorst er weer tussen uit valt
Recente reacties