Honderden wolken in een lichtblauwe lucht. Zo’n mooie dag.
Hoewel ik mij belabberd, uitgekakt, labbekakkerig voel;
nauwelijks vechtlust over lijk te hebben om al dat onnodige,
hatelijke geweld van deze grauwe mensenwereld uit te bannen,
kan ik iemand liedjes over mij horen zingen. Ver weg nog,
maar ze komen dichterbij, iedere minuut komt hij een meter
dichterbij, of sneller zelfs, een kilometer per vijf minuten. Met
zijn handen in mijn zak zingt hij deuntjes tijdens het lopen,
melodieën die hij zelf niet lijkt te horen, maar ik wel. Ze
klinken mij als muziek in de oren. Hij is zo lief, dat zeg ik
gewoon maar even, zo lief dat ik bij het horen van die klanken
op de bank onderuit glijd en niet meer overeind kom. Laat mij
maar liggen. Nu weet ik alleen niet wie de deur open zal doen
wanneer hij bij mij aan komt kloppen. Misschien dat iemand
hem een sleutel toe kan werpen. Graag! Dan ga ik alvast onder
de wol, tussen de lakens, in katzwijm plat op de bank, als een
katje in een mandje mijzelf schoon liggen likken, want hij komt
eraan, is er bijna. Het is alsof ik hem nu al zie, totaal onwetend
over al die zoete liefdesliedjes die hij rond heeft zingen in zijn
hart. Wanneer hij straks naast mij ligt, zal ik ze uit het mijne
tevoorschijn toveren en al neuriënd aan hem tonen.