In de lente van mijn leven
zal ik nimmer door te streven
op zoek gaan naar geluk.
Bij mens en dier en de natuur,
met open blik en zonder vuur,
want al het kwade is vergeten.
Als de zomer is gekomen
met lange dagen in de zon,
koester ik het reeds gevonden.
Geniet van zoete dromen,
totdat herfst ze meeneemt,
als blaadjes aan een boom.
Door de winter zal ik slapen
en niemand zal me vragen;
ben je bang voor wat er komt.
In mijn zuiverste streven naar stilte
laat ik de kat door het raam naar buiten,
voorkom de val van de deur in het slot,
een sigaret steek ik op bij de vlam van
een kaars, de aansteker raak ik niet aan,
het glas zet ik steevast op een riem A-4
de kringen daargelaten, het geluid gedempt,
de wijn nog slechts met schroefdop,
geen kurk zal knallen door dit huis.
Mijn stoel verschuift niet, mijn vingers raken
zo nu en dan een letter aan, mijn voeten doen
de planken niet kraken, heb wollen sokken aan
alleen de vaatwasser en wasmachine doen
zich nog gelden, nachtstroom legt mij
het zwijgen op.
Ik ben een mens als alle anderen.
Vreemde eigenschappen bezit ik niet.
Op vijandigheid reageer ik zoals te doen gebruikelijk.
Op vleierij idem dito.
Ik denk altijd: laat ik het niet ingewikkeld maken.
In dat streven faal ik volledig.
Ook daar heeft iedereen last van, als ik iedereen mag geloven.
Wat is er verder nog met mij aan de hand?
Ik zou het niet weten.
Niets, denk ik.
Als een idealist te lang op me gaat inpraten, ga ik slaan.
Is dat wat?
Extreme gevoeligheid voor betweters?
Ach wat!
Rot ’n eind op, jij!
Nooit iets geschreven of
het was achter doorhalingen.
Nooit iets geweten of
het stond achter dikke rode strepen.
Ik ken meer liedjes dan
gedichten,
meer films dan romans.
Alles wat ik niet weet en
alles wat ik nooit schreef
vent ik uit als stroop en azijn
in verstokte mierenkolonies.
Ik ken de mores van het verkoopteam.
Ik wil niet sterven in een hotel.
Eerder gepubliceerd in Krakatau 44
Recente reacties