Een rollator schuift traag
onmodieus voorbij, de man
die moeizaam gaat daarachter
oogt vermoeid, totaal niet blij
zet beide voeten stap voor stap
achter zijn wankel ogend rek.
In tegenstelling tot het meisje
met de rode zonnebril vlakbij
dat zo te zien vooral erg haastig,
dorstig leven wil, met één sprong
op haar fiets verdwijnt en daardoor
net niet ziet hoe hij verschijnt.
de tragiek was
dat hij zo van hoogte hield
van dak tot goten
torens bergen
luchten ijl
zijn leven lang al
wilde hij niets horen
van wat beneden lag te zwijgen
schaduwen van brede vleugels
zwaar en moeizaam
slepend over zware grond
voorbij de rand van deze wereld
het daverend gelach van pierlala
het gat daar ver omlaag
zo hol verleidelijk
dat ja
toe kom, niet bang
je kunt hier vliegen
de rest nu van je leven
Recente reacties