Nu het er op aankomt en jij zwijgt
en alles wat zich afspeelt in mijn hoofd
wanhopig op zoek is naar een bord met
een richting. Nu jij kijkt, met je lippen,
sleutel weggegooid, op slot, naar taal
en teken van mij… Het mes op tafel…
Nu draalt de tijd en draait de weg een
langzame rotonde naar onzekerheid.
Je prikt je vork in mijn leven en scheurt
m’n wereld in twee: sentiment en liefde
komen los van elkaar. En, ja, ik krijg de
zoete smaak van pijn al in mijn mond.
Ik geloof niet dat het ooit wat wordt
het schuimt te veel in mij en deze tijd
is toch geen tijd die smeekt om flarden mist die om mij heen verzameld
zijn van bordkarton en teksten draagt
als: “ben je hier?”,”waarom niet thuis?”
Ze trekken vreemd volk aan. Dus zwijgen maar
in iemands land en in vreemde taal daar
dan een totaalbeeld van neerzetten op
een drukke rotonde en er met een lelijke
eend luid kwakend om heen blijven rijden
het dak open, radio aan en de groeten
doen aan iedereen die dit leest.
Recente reacties