op deze locatie gaat het gebeuren
moet het gebeuren, zonder weerga
‘objet de prestige’
commitment, droogoefenen
warmlopen
qua investeerders, omwonenden
ben ik nog in een stukje onderhandeling
Resultaten voor het trefwoord plannen
ik weet
wat je aan ’t doen bent
wat je deed
en wat je plannen zijn
ik weet
wat je frustreert
waar je naar luistert
wat je leest
ik weet
wat je gaat eten
wie er langskomt
welke film je kijkt
ik weet
hoe laat je opstaat
waar je bent
en bent geweest
ik (t)weet
alleen niet goed
wat ik moet zeggen
als je groet
we hebben haast
het is al laat
we hebben niks meer
om te praten
ik (t)weet
’t is ongemakkelijk
ik ken je ook maar vaag
en daarom vraag ik
uit routine
maar weer
hoe het met je gaat
de wereld ligt open
een fles huiswijn
en de grote bosatlas
Wij bukken onder zware takken. Op weg.
Vuren smeulen, in urnen. Neen, wij zijn
de uren niet vergeten van dans en zang,
van gebraad en van gerstenat. Drift volstaat
nu. Als dood tussen de dagen verdwijnt riet.
Wij zien water, veel water. Onze borsten nat,
onze hoofden vol van verovering. Stil als leder
is de betovering. Onze peddels staan stijf
van onbekende dromen. Wat ginder wacht gaat
nooit meer weg. Hol als lege vazen waadt ons
verte tegemoet. Er zullen lang verhalen worden
verteld. We moeten ons vermannen. Grommend
smeden wij bronzen plannen.
voor Diana H.
De laatste keer dat ik het voor me zag – een reden, een doel – kan ik niet
meer terughalen.
Ik moet toen nog plannen hebben gehad en opdrachten die uit die
plannen voortvloeiden.
Er zullen destijds nog emoties in het spel zijn geweest bij slagen en falen.
Ik vermoed dat ik meerdere malen een slag sloeg en bepaalde
bloedlichaampjes dansten.
Er waren vast en zeker mallen van dramatiek waarin ik verdween of tegen vocht.
Er was zonder enige twijfel een gelijk of een droom die niemand zag en ik meende
te zien.
Ik kan ook mijn stappen niet meer terughalen, maar ik durf te wedden: ze
gingen gezwind.
En de woorden die ik sprak leken vast op gympen die bezig waren een pad te pletten.
Echt weten doe ik het niet meer, maar ik weet toch dat als ik tegen een muurtje leunde
ik dat toen als de opmaat zag naar een nieuw hoofdstuk naar enigerlei apotheose.
Dat ik dit allemaal meen te weten, is maar aan één ding te wijten: wat toen was is weg.
Als ik nu tegen een muurtje leun, kijk ik naar mijn schoenen en zijn alleen al de veters in
staat om me mezelf in veters te laten verliezen en mij zodoende af te leiden
van de hoofdzaak dat ik al jaren elke hoofdzaak feilloos ontleed en ontken.
Recente reacties