Ongelofelijk hoe ze daar staat in een luchtige zomerjurk.
Alsof er niets aan de hand is.
Het glas wijn dat ze gedachteloos tegen haar onderlip zet.
De wijn die ze scheutig naar binnen giet.
Haar ogen die een zonovergoten toekomst lijken te zien.
Of iets anders waar ze heftig van gaan glinsteren.
Hoor haar het hoogste woord voeren over een ontmoeting op vakantie.
Geen enkele kracht die haar tegenhoudt.
Niet in haar.
Niet onder de genodigden op het tuinfeest.
Geestdriftig vertelt ze over haar avontuur.
Van de gevolgen ervan en de gevolgen daar weer van.
Ze drinkt wijn.
En nog meer wijn.
Ze begint de eerste mensen om de hals te vliegen.
Haar lach verdiept zich tot een serie hese uithalen.
Haar harde stem steekt andere gasten aan.
Het dreigt een eigenzinnige samenscholing te worden.
Een onberekenbare kluwen mensen, die in haar ban raakt.
Applaudisseert.
En, net als zij, aanvalt op wijn.
En nog meer wijn.

Volgens het protocol uit 2043 is het niet nodig te wachten
tot er sprake is van oerkreten en handtastelijkheden.

We pakken haar op en nemen d’r mee naar het bureau.
Nog voor we arriveren toont ze zich schuldbewust.

‘Trút! Waarom kun je niet honderd keer nadenken voordat je iets doet?!?’