het valt ledige luchten soms zwaar
de verheid van de ruimte te bevangen
misschien zijn vogels aan de hemel daar
om naar de gindse einder te verlangen
het staat in geblokte letters gedrukt
met woorden van verscheurde lyriek
wat ik in de verte zie is wat mij verrukt
vanuit mijn kleurrijk gebeitste optiek
Hij was een verwoed fietser,
woekerde door schilderijen heen,
kleurde luchten blauw met kwast,
grijs bleef hangen in penseelhaartjes,
net als eeuwen naslagwerk,
van vergeelde landschappen,
en afgebogen ruiten waarachter,
vermoeid gras zich wentelde.
Kluchten vogels bouwden nesten,
in zijn lange baard van tijd,
die stromende kelen schraapten,
voor wind omsloeg naar morgen
en stilte verboog tot het geklater,
van een plompverloren reiger,
die elke lege plek opeiste.
Kinderstemmen voelbaar in wind,
wat had hij ze graag gehad,
als hij zijn jas voor zich uitschoof,
er ruimte vrijkwam,
voor geurende babyhuidjes
en plakkende mondjes,
omheen zijn borst geslagen.
Al dat positief geleuter is nergens goed voor.
Ik heb de wisselende luchten,
een zelfgemaakte schommelstoel,
de boom die mij aanhoort.
de tragiek was
dat hij zo van hoogte hield
van dak tot goten
torens bergen
luchten ijl
zijn leven lang al
wilde hij niets horen
van wat beneden lag te zwijgen
schaduwen van brede vleugels
zwaar en moeizaam
slepend over zware grond
voorbij de rand van deze wereld
het daverend gelach van pierlala
het gat daar ver omlaag
zo hol verleidelijk
dat ja
toe kom, niet bang
je kunt hier vliegen
de rest nu van je leven
daar – daarginds
sluip ik geheven hoofd en zonder
kleuter- en peutertrauma’s
uit de vesting mijn vesting mijn Tower Bridge
zonder pet of das en een dichtgeregen
geveterd dicht gevederd hart
mijn Louis XVII bolwerk en Bastille gestut
door sleutels geolied in ijzer en plicht
in het Winterpaleis de deuren
verliefd op hun hengsels
Pattex-verkleefd
loodzware formules in C-klein
de grensscheppende hellehondse alchemie
van Kerberos de Kunikos in het
zweet bloed en tranen Alexanders aanschijns
diens honderdjarige oorlogsvoorhoofdsgroeven
gulzige Kerberos en zijn keffende brasserijmaten de
kroonprinselijke draken met twaalf of
zelfs een dozijn vlammenwerpers gedekt door
uniforme stalinorgels en vaandeldragers
de burger: wel die burgert in en uit
daar niet, hier wel bevestigt en affirmeert
mijn bestaan zich buiten alle sporen en perrons
als een verlangen dat erop uittrekt
om erop uit te trekken
zo welt zo woekert leven
in de slaap en nog meer in de dood
de remmen oef! niet meer werken
dat: de duizend luchten en lichten
van voorzomermaanden
het lawaai van volkomen Ego-stilte
Ego bij de strot dichtgeknepen panne
in de Kanaaltunnel en de pijnappelkier
zeg wel: de inspiratie! de inspiratie!
de bron die geen weet heeft van zee en oceaan
ook van mij geen weet hebben wil
[schemernacht 2 juni 2010]
Het zijn de dingen die ons laten
zien wat levensloosheid is.
Hoe, als er niets is dat raakt
er ook geen beweging is.
Dat geduwd worden en vallen
tot je breekt, die periode,
dat interval, allesbepalend is.
Dat die val liefst langgerekt
moet, onderweg schone luchten,
uitzichten op bergen, valleien,
wilde paarden, gras en water.
Ontmoetingen met verre liefdes,
de verste prinses het dichtst bij.
Reizen naar het onbekende,
naar de overkant van jou en mij.
Dat is wat de dingen betekenen,
dat is wat ze tonen in hun val,
tot ze in duizend stukken breken.
Niet te rijmen met de liefde.
Niet te lijmen met dit leven.
Recente reacties