Als ik luister naar zijn rake klappen
in de tijdgeest waarmee ik fluister
kruip ik bij de hond op schoot
grijs als de muis die mijn eten deelt
staat mijn hart nog in het rood
en een ouwe draak mij schaduwt
het huist in onuitgepakte dozen
zoals drift op mijn lijf geschreven staat
is eenzaamheid niet uit te spreken
rauw is de stilte van vaders hart
wanneer ik als kind mijn geest hoor breken.
Het huist in onuitgepakte dozen
een vlucht die me nooit bevrijd
ik zeul beestachtigheid mee
als gezelschap in slapeloze nachten
valt tijd te verwaarlozen
dwalend in het bos van een schilderij
over liefde… moet ik dat lezen
zoals drift op mijn lijf geschreven staat
brandend achter elke lach
is het niet te vangen in woorden
verdwijnt het soms met mij
als de werkelijkheid mij schaduwt
het is de stilte van mijn vaders hart
als ik luister naar zijn rake klappen
kruip ik bij de hond op schoot
in de tijdgeest waarmee ik fluister
lig ik met de hele wereld overhoop
grijs als de muis die mijn eten deelt
en mijn hart staat in het rood
zwijgzaam zal het niet uit zichzelf spreken
eenzaamheid is de rauwheid van stilte
waarin je als kind je geest hoorde breken.
valt het zwaar te springen
door de hoepla cirkel van succes
en het applaus te nemen als het komt.
Ik ken het klappen van de zweep
zoals het vallen van de nacht.
Het is eenzaam in mijn kooi.
Ik loop er grommend rond.
Ik heb aan je gedacht
en zacht op je gekauwd.
Ik veegde woorden weg. Iets over polder.
Hoe de tijd een koe herkauwt, hoe zomer
klaver telt in landschap en de wrongel
kaas. Iets over biest, wat plukken schapen.
Knarsend grint en houten voeten.
Alles weg, in niets verdwenen zoals land
een woonwijk wordt. Tussen straten zie
ik vee tussen de namen aan de wand.
Zie ik bruine houten schuren. Ruik ik
teer en mest met stro, zie ik grote
brede handen aan het stuur
van een tractor tijd doorbreken.
Balen hooi en melkmachines. Sloten
die bekleed met kroos door een eend
zacht op geslobberd. Loop ik weer
mijn krantenwijk.
De regels volgen met je vingers, een grap afstoffen en die op het plein voor ieder oor te luisteren leggen. Je kunt maar beter niet te moeilijk doen of het zo doen dat het acrobatiek is voor gevorderden en de mensen klappen
hun handen stuk, want knap zijn is niet voor iedereen. De mooiste meisjes
schrijven weliswaar bij voorbaat al poëzie maar niet met hun vingers
het zijn lippen die lispelen,
het zijn heupen die dansen
op de maat van strakke verzen
met volle borsten ze geven je
romige liefde en sappig fruit
vol vitamines en mineralen
versterkende eiwitten ze geven
het goede van moeder natuur.
Verdronken meisje, opgedregd bij De Munt
Bloeddoordrenkt laken naast de A27
Neergeschoten Mocro op de Vleutenseweg
Lichtspoormunitie – géén oefening
Hoe ze langs me heen keek toen het er echt toe deed
Harde klappen met de lange lat
Pa’s laatste uur op aarde
Alle sekstoeristen in Thailand
En – laatst nog – een toegeknepen pretoogje van Geert Wilders
orkaan helga spreekt
zware windstoten
wolkbreuken
wateroverlast
haar tong rollende
donder wilde bliksem
hoe zij schaamte
loos weeralarm
ochtendrood
water in de sloot
overarticulerend
van het scherm spat
een fijne avond
besluit ze zacht
een paar klappen
in de nacht
en dat was het dan
voor als het reeds is geschied
en door niemand nog genoteerd
dan wil ik zeker in geen
geval de eerste wezen
er moet iets zijn
te verbeteren
gelijk een vrouw strak
aan de lijn
er zullen altijd klappen vallen
dat is mijn verdediging
Recente reacties