u, terecht u
u trechtert u
loodrecht utrecht
trechtert u ’t
zwijgrecht gracht
oude gracht utrecht
u tracht ’t sjiek
dordt utrecht echt?
’n dordrechter u
zwijndrecht dregt
& spiegel dom om ‘d
om toren trechtert
u doordrenkt gracht
tracht wijk c zwijnt
terechter utrecht, u
aan de schemerende gracht
hapert een man
gewikkeld in vroeger
en niemand streelt hem door zijn haren
hij wiegt
zijn verliezende lijf
op de maat van passanten – breekt
de laatste dagen van dit zo besloten feest
waarop iedereen te vroeg ging slapen
en sinds de kruisen binnenstromen
verkruimelt hij – de laatste bomen
barst
nooit meer
in bloemen uit
Ik sta te grazen in de velden van de zon,
ik sta te kijken naar de voorbijrazende trein
die ik missen wou.
Ik draai mij om en staar in de oneindigheid
van de poëzie: loeiend in een raadsel dat
onopgelost mooier is.
Verwondering klautert uit de gracht.
Achter het hek staat een catatonische jongen,
hij draagt een wit masker met lange neus.
Hij wandelt traag naar je toe.
Eerst ren je weg maar uiteindelijk
draai je je om, samen met de menigte in je borst.
Je voelt geen angst meer
en je handen waden door de mist die hij is,
ook al spert hij zijn hoofd open als een haaienmuil.
De gracht loopt uit in een vlek
en de wal reikt verder dan ik
in een poging om het water.
Als ik mijn armen spreid in o
heb ik de hele wereld lief, maar
mis ik jou om een kosmos.
Ik steek mijn nek uit en staar
je billen na. Echte liefde
laat alleen maar golfjes achter.
los,
de gracht
bomen
gebouw met collegezalen en
gebouw met boeken
samen de golven van een vaartuig,
de bocht al om en ongezien,
twee groene papegaaien, los
tot in de herinnering samen geplakt
vanochtend, in mijn humeur, nu
plakboekachtige structuren want
de rest van die locatie op dat moment
vergeten
beklad of niet goed opgelet
Recente reacties