Ochtend. Voor het eerst weer samen
in heel lange tijd. Vreemd hoe licht
de regen valt, de tuin ervan lust.

Ik maak de ontbijttafel klaar: borden, bestek;
bezorg het kleed een staat van beleg.
Bereid het suikerbrood, straks te delen.

Mijn handen volgen werktuiglijk de strakke
ritmes van de keukeninrichting, waar
mijn hoofd maar niet op gang wil komen.

Je wilde weten van mijn pijn, leek niet te
beseffen dat het mijne ook het jouwe zou worden;
ik heb de nacht in vele uren verteld.

Daar kom je al! Ik kijk je nerveus aan,
noem je naam, en zie je ogen zich sperren,
messcherp je blik, snijd me in je vingers.