als hij wegloopt
maakt zijn adem
in de vrieslucht
witte wolken
die verdwijnen
in het wijde
onbewolkte
winterlandschap
onder ’t lopen
zwikt zijn enkel
op een hardbevroren kluit
er rinkelt een bel
de school gaat uit
in de vrieskou
klinkt het helder
hard geluid
van kinderstemmen
’t achtervolgt hem
‘hinkepoot!
hinkepoot!’
hij komt anders
aardig snel vooruit
een klein meisje
roept meewarig
‘kijk die arme man
hij hinkt!’
had hij heimwee
naar dit dorp?
de hitte kruipt over het enge pad
het alpine dorp ligt in ruïne
hier hebben mannen, vrouwen liefgehad
maar konden er de kost niet meer verdienen
de wilde tijm kan je van ver al ruiken
de hop hoept schril en onverstoord
geen leven meer achter vervallen luiken
de krekels hebben hier het laatste woord
de bron, die leven gaf, is opgedroogd
de hagedissen vluchten in smalle spleten
de grond is droog en uitgeloogd
de wijnstokken dood,totaal versleten
de scheper groet ons wat verward
zijn schurftige hond kwispelt met zijn staart
het verdict is triest en tevens hard:
het dorp staat niet meer op een kaart
aan elk dorp
kwam een eind
de fiets
& kranten
van de brug
dat ze dreven
waar jij
vandaan gekomen was
cirkels
& de grote stad
daar had je posters van
Recente reacties