Sommige mensen nemen haar serieus,
ze doet dingen die ze raken.
Ze laten zich niet beïnvloeden
door waanzin of jaloezie.
Uit ervaring leest ook hij haar in vrede.
Geen termen van goed of fout.
Als het haar niets zou kunnen schelen
dan zou ze het ook niet zeggen.
Objectiviteit bestaat niet.
Was hij maar een open meer.
De lucht is roze gespannen.
Met een op-zichzelf-gerichte blik
respecteert de man haar keuze.
Onvergankelijk is zij dezelfde.
De liefde is hier.
Metronoom,
tellen en niet tellen, stilte en door,
achterovergeleund, steunend op twee vingers, dat,
dat wat je weet, beginnen met buigen, vinden
in drinkbouillon iets anders te zien.
De stand van de maan bijvoorbeeld.
De zoutspiegel dezelfde, deze woorden
een rimpel die altijd blijft
als een gevangen vogel
op een nog niet eens halfvolgeschreven blad.
In stilte wacht zij op antwoord.
De planten vrijen niet, ze fluisteren mee,
weer een lente.
Nemen, nemen en afscheid nemen, door twee delen
en er verder niet meer over praten.
Mijn maag draait nog een keer een rondje om.
Omdat ik als Kwakoe ter wereld kwam,
op een woensdag geboren,
lig ik iedere zomer in de tuin
aandachtig te luisteren
naar wat deze Hollandse zuidwestenwind
in het Sranang te vertellen heeft,
eten we schaafijs in het park,
ben ik in den vreemde thuis
omdat overal dezelfde vogels fluiten.
Er zit een koekoek op de dijk –
iemand heeft mij zijn locatie aangewezen –
die mij met zijn holle echo
een kijkje in zijn nest laat nemen,
mij laat weten dat hij overal thuis is,
dat het tijd is,
dat ik altijd al wakker was,
maar nu mijn eigen eieren moet vinden,
dat ik niet meer naar de koekoek moet zoeken,
dat Kwakoe geweest is,
dat het overal feest is
nu wij de Surinaamse wedstrijdvogels
uit hun kooien bevrijd hebben
en zij overal de klank van Fernandez laten horen,
hun weg terug naar huis hebben gezongen.
En de koekoek tikt nog steeds.
Nee, dat was de specht,
die wil het liefste vechten
met de allerhoogste, holle boom,
zegt dat ik nooit thuis moet blijven dromen,
boort gaten in zijn zelfverkozen woning,
laat mij nog even liggen in de tuin
met de muziek van een andersoortig festival
dat ik nu voor altijd aan mijn ouderlijk huis verbind,
dat mij aan die vroege tropenzomers blijft herinneren.
Iemand doet de deur open
en alle noten, kinderen, vogelveren
waaien weer naar binnen.
De deur slaat dicht.
Nu kan ik beginnen.
en ben je een sportief type?
rij vaak met het dak open
precies wat ik zoek
eens deelden we azuur
en witte stranden
het vuur liep over
van onze zeeën
we kenden geen grenzen
geen landen geen boorden
eens hadden we
dezelfde moeders
dezelfde kinderen
alleen de maan was anders ginder
eens waren we het eens
over de kleur van onze woorden
Het kind kwam in het spookhuis tot de conclusie dat het nog wel een schim
van zichzelf was, het snelde daarop naar de uitgang, bestelde verheugd nog
een rondje, het overspeelde daarmee zijn hand en werd opnieuw genegeerd
De man kwam in de kroeg tot dezelfde conclusie.
Je denkt over het geheim van duurzame liefde
Maar komt niet verder dan een keurmerk
Je stelt peinzend vast hoe elke straat anders
De mens erop vaak dezelfde is
In de nachten plunder je de schappen in supermarkten
Tot aan je enkels in het vlees dat uit de vriezers drupt
Je heb je idealen voor je uitgeschoven
Maar bereikt nooit de uiterste datum
In de spiegel kom je jezelf vergeten voor
Vergeten en stoffig als een oud testbeeld
In mijn meest sombere momenten
schaadt het niet om eens tot U te bidden.
Als het geluk weer voor de deur staat,
bloemen en parfum van oude kerken
in de trillende handen, bent U meestal
uit vissen, om later, riekend naar
de zee en haar slanke inwoners,
met lege handen weer bovendeks te komen.
U blijft aardig dezelfde,
ook bij het vallend licht.
Het zijn mijn ogen die
almaar langer blijven steken.
Recente reacties