het was overgebleven van een begrafenis
zo zei ze, onbevangen en oprecht
“zonde om weg te gooien, toch?”
’s ochtends naast de kist
’s middags naast de thee.
wie was die dode, vraag je je af
wiens cake eet je,
in wiens medeleven bijt je?
gele gulheid op wit met grijs
restant teraardebestelling
van besnotterde vingers, en
geur van gedachtenis.
tja, hoe smaakt een uitvaart
van net geleden en berouwd?
ik zag haar kijken
mijn thee werd koud
onmogelijk te slikken
proefde grafgebak
doodsbenauwd.
Resultaten voor het trefwoord begrafenis
de bus stopt
stap in
ik zit
sta op
stap uit
neem de trein
stap in
ik zit
sta op
stap uit
met de metro
stap in
ik zit
sta op
stap uit
pak mijn bus
stap in
ik zit
sta op
stap uit
ik loop naar huis
het kerkhof achterlatend
Door hier op jouw begrafenis te spreken
deed ik mijn deel van onze eed gestand.
Ik schilderde met woorden onze band,
je had me anders nooit meer aangekeken.
Zo’n oude vriendschap laat je niet verbleken
denk ik terwijl ik, staande aan de rand,
je dagzeg met een hoopje vochtig zand.
Jij blijft opnieuw stilzwijgend in gebreke.
Je weet dat ik nog één keer op je reken,
al heb ik dat niet zelf meer in de hand
omdat ik vlak daarvoor zal zijn bezweken.
Zal jij die dag, als trouwste geestverwant,
ook laten zien wat ik voor jou beteken,
of komt de vriendschap toch weer van één kant?
Recente reacties