in een kamer die ik thans vervreemd, heb ik mij ontheven
van mijn werk, mijn plichten, mijn gevoel
van mijn liefde die verzandt in het gekende,
het voorspelbare vooral
achter gesloten deuren heb ik mij onteigend van mijn lichaam
ben ik ontdaan van mijn omgeving
het is nu afwachten
maar ik blijf hoopvol niettemin
ze plakt de sterren op vandaag
ze wikkelt goud en strepen
lepelt lam geslagen beelden
door een ring en krijt pastel
een naam eronder zegt een kind
is alles wat het weet het ziet
het voelt vooral het wil een veilig
zijn en zeker geen verbaal geweld
in deze wieg ik trek mij alles aan
tot op mijn heupen heb ik namen
staan als mamma, pappa, liefde
alle restjes van een nooit beleefde
jeugd met plaatjes ingeschreven
Een rollator schuift traag
onmodieus voorbij, de man
die moeizaam gaat daarachter
oogt vermoeid, totaal niet blij
zet beide voeten stap voor stap
achter zijn wankel ogend rek.
In tegenstelling tot het meisje
met de rode zonnebril vlakbij
dat zo te zien vooral erg haastig,
dorstig leven wil, met één sprong
op haar fiets verdwijnt en daardoor
net niet ziet hoe hij verschijnt.
Als ik blind was
nam ik een hond
ik zou hem Bello noemen
maar dan een beetje anders
hij zou niet aangelijnd
dat niet
want Bello’s doen naar weten
ze ruiken lont
aan schorse bomen
en volgen gras
waarin het juiste spoor
mijn voeten zouden licht
maar krachtig dragen
mijn hand gebaren
dat blaffen mij verstaat
vooral het aaien
dat vooral
want Bello’s kunnen voelen
waar ik mij blind op staar
een losse tegel
een scheve blik
of aangeschoten mensenwild.
Recente reacties