Helder hangt een druppel
aan een tak, een parel zonder
oester, een parel zonder schelp
Schijnbaar leeg en schoon lijkt het;
vanachter de de schijn bedriegt het gezicht
Een beperkt vermogen om de wereld
te zien in een druppel, een
stukje vocht
De tak beweegt en levert de druppel
over aan de zwaartekracht
recht, als langs een liniaal getroken,
verdwijnt het kleine water
in de grond
Een tijdelijke bestemming met een
chaotisch doel, met een
onbekende samenhang
1.
De geur van pizza in de vooravond,
God die naar me lacht.
Hoe kan ik al die mensen bedanken
die mijn hart in dat van hen bewaarden
toen het de stank van Satan was
die door de deur van mijn oven kroop?
Ik houd ze in mijn eigen hart en
wieg ze als een pasgeboren baby,
denk aan borsten vol met goede moedermelk
als ik de gesmolten mozzarella eet,
leef nog steeds.
2.
Ook al is dit een leren bank
in een kamer van een woning
op de derde etage, en heb ik
aarde onder mijn nagels,
ik zou zweren dat hier een zee
zat, dat al het zoute water dat
ik ooit zag, de Middellandse zee
vanaf de achterbank, in golven
over mijn lippen zou stromen
als ik mijn mond nu open deed.
Daarom schrijf ik het.
3.
CONCHITA
Misschien ben ik een schelp
en zing ik zachte liedjes voor jou
die alleen jij kunt horen
wanneer jij mij tegen jouw oor aanhoudt.
Luister maar. Daar ga ik al.
‘Het is hier zoo gansch en al dat ik mooi
vind dat wil zeggen ’t is hier vrede!’
[Vincent van Gogh]
Vincent liet er zijn oren naar hangen
schilderde er de armoe die in het vuur
verdween voor hen die warmte verlangen.
De olieverfschittering voor langere duur.
Drenthe zelf is nu heel groot liggend oor
een luisterende schelp, op sterrenkuur
die pikdonkere nacht boven heide verloor
en ook ik die daar in de verte tuur.
als
ze
de
twee
schelpen
over
haar
oren
zet
zingt
de zee
new wave
Recente reacties