als je dan
geen reactie
al was het maar
vijf minuten
stil
geen likes duimpje
omhoog gewoon niets
je weet tijd
is relatief
dit is een
eeuwigheid
en wachten
je straf
ijdeltuit
je status
luldebehanger
Resultaten voor het trefwoord omhoog
de extreem dunne bandjes
van je bescheiden stalen ros
bewogen zich twijfelend voort
in de witgrijze rotzooi die
pontificaal op
het fietspad geschoven was
als een echte ridder
stak je het Kruidvat toiletpapier
als in een heus zwaardgevecht
naar voren en
bijna triomfantelijk
piepten er
inlegkruisjes
uit je C1000 tasje omhoog
je wist vast wel van wanten
en alsof het vanzelfsprekend was
droeg je
vrouwenlaarzen
In dit gedicht ga ik geluidloos verdwijnen,
allereerst zak ik tot mijn kin weg tussen de regels
om dan kopje onder te gaan in het diepere wit.
Als ik eenmaal onder ben, kijk ik weer omhoog
om te zien hoe het balletje van jouw pen
blauwe golfjes trekt over mijn verbaasde blik.
Ik lees in spiegelschrift mee en begrijp je niet,
volg je hand tot aan het puntje van je zin
en drijf al klauwend weg naar open ruimte.
de aardappelen gepoot
en sjalotten geplant
rechtte de moede man zijn rug
wees omhoog
naar een vlucht vogels
boven zijn heilig land
kijk, alles vliegt en vreet
de tijd aan flarden
leven noch dood
of iets van waarde
zal beklijven
en toch
sprak de man
met vuile vingers
zou ik hier graag nog wat blijven
Je knecht mij in je stoel
Ik doe mijn best maar blijf blozend
omhoog komen
Aye, ik verlang meer dan je hand
breng mij haar, je vrouw van lucht
en woorden
Veeg het vuil van me af, laat me
in aderspanning snuffelen
door een schriftloos veld
Ik zoek ons een tehuis
waar ik kan binnen stormen
Waar zij mij zacht masseert
en ‘grote man’ tegen ons fluistert
‘wel bij mammie blijven hoor’
De zon kruipt langzaam omhoog
dat is zo’n afgezaagde zin als het om de vroege morgen gaat
ik heb vandaag een paardenstaart ingedaan
eentje die me terug bracht naar vroeger
naar het zwiepen als ik op de schommel zat
vandaag waait het hard
en de weilanden zijn bevroren
Rook komt uit de schoorstenen,
ach arm milieu.
Ik zou bijna ’s bus uitlaat vergeten
die is net zo erg
en ik werk eraan mee
“Save the planet”
staat dan ideologisch op mijn hemdje
We rijden weer,
al die file in de ochtendspits
al die 21ste eeuwse proletariërs
niet bezweet van het fabriekswerk
maar keurig in kapitalistisch pak
al die idealen
de lente is er ook een
vandaag vecht ze met de winter
narcissen tegenover vrieskou
ook al zo’n cliché metafoor
ik weet dat de lente winnen zal
op een dag
nog even wachten, alleen.
Het goede overwint altijd,
daar geloof ik in.
Naïef zullen ze me noemen,
scheelt me niets
een dromer zullen ze me ook wel noemen
veel leuker dan een realist
De zon kruipt nog steeds
en mijn gedachten ook
Ze kijken
omhoog tot het
puntige uiteinde
van de kerktoren
buigen voor
hoogwaardigheidsbekleders
in toga
Hunner rode tabbaard
afgewerkt
met schapenwol, de
Band met slangenhuid
Gewapend met
dum dum kogels
stijgen ze te paard
De mantel
der liefde
weggenomen, zodat
de loden kern uitéénbarst en
Grote wonden veroorzaakt.
Ik zal
steeds weer
een nieuwe taal
moeten vinden
om uit te spreken
wat ik voel
om je te
ontmoeten op de weg
van samen
verdergaan
Kom; laten we
een deal maken,
Zeg ik
terwijl
we samen wandelen
en stoppen voor
het zebrapad
Daar kijken we omhoog!
steekt twee vingers
omhoog als vraag
hoe oud ze
weet wat telt
op een dag is het een
heel bijzondere dag
De meisjes zijn hier uitgelopen
met veel te lange benen,
de rokken strak aangetrokken
en het vel te kort geknipt.
Het daglicht brandt
op kabbelend bloed.
De stad zet zich uiteen in gebouwen,
steen wringt zich omhoog
en danst zich ergens los.
De avond is klimmende.
Ik zoek naar rode lijnen
of een schuur om in te staan.
Recente reacties