Scharrelaar, man met de kippenborst,
ik bereid je als een kok zijn hoender.
Dan, bedaard, vanuit de schoot,
kluif ik langs jouw romp naar boven
tot mijn neus ligt aan die kruidige
holte, het zwaar beweende, pezige vlees
en ik met tepelscherpte zie,
mijn tong nog naveldiep,
waar ik nesten wil,
waar jouw huid omsluit,
waar ik veilig ben
en kan bijten.
in het stokoude tempelbos wonen vreemde wezens
ze eten schedelmos en dragen gevlochten baarden
sloffen van kringloopbladeren en aan een biezen band
slingert een hardstenen amulet van de albatros
de vrouwen zijn er rondborstig en aanbidden aqua
hun watergodin die opstijgt uit een grijsgroene wolk
boven het borrelend zwavelmeer tussen de rotsen
van het stormgebergte waar westenwind nog immer zingt
over vogels die kinderen droegen naar hun nesten
in het kreupelgebied waar vrouwenharen en veren
werden verweven tot een samenzweerderig verbond
tussen de albatros en alle broedende vrouwen
die vogelkinderhandjes vulden met zilverwit zand
zodat zij in dit nevelland overleven zouden
een vrouw die schreeuwde
naar de meeuwen. Ze moesten
hun troep bij zich houden
en hun nesten elders bouwen.
Ze verhuisde naar Japan.
Laatst trilde ze zo
hevig dat er van alles
in beweging kwam.
Het zijn zaken die je
voor je moet houden
ik weet het. Maar
het kwam weer boven
toen ik de kranten las.
Ik wist: ze is weer
bezig, wil haar naam bevestigd
zien in alle koppen van de wereld.
Ooit had ze iets met Harmen Siezen.
Hij heeft het nooit verteld
in het journaal.
Recente reacties