Misschien ben ik een schelp
en zing ik zachte liedjes voor jou
die alleen jij kunt horen
wanneer jij mij tegen jouw oor aanhoudt.
Luister maar. Daar ga ik al.
uit: Verhalen van de derde etage van Maaike Klaster met illustraties van Studio Zoveel.
Controversieel ben ik niet, of juist wel?
Ik weet inmiddels niet meer wat dat woord betekent.
Mijn broeders in de strijd leerden mij de lessen die ik nodig had:
dat zwart en wit hetzelfde zijn, dat zij tezamen regenbogen maken,
dat wij overal thuis zijn, dat leven luisteren en dan in vertrouwen
handelen is, dat ik altijd al deed wat ik nu doe: dit bolletje dat wij Aarde
noemen in mijn armen nemen en ons allemaal in slaap wiegen, liedjes zingen
die mijn kleine broertje voor mij schreef, die hij zelf nog steeds melodisch
schreeuwt. On Stage. Want daar gebeurt het, daar spelen wij met God, Allah,
de Vader, Moeder, of hoe je Het ook wilt noemen, en dat mag je iedere dag
doen. Om die liefdevolle leider nog eens aan te halen: “Life’s work, lady!” –
en dit is wat ik zeker weet: ik werk hard, ik speel harder.
Honderden wolken in een lichtblauwe lucht. Zo’n mooie dag.
Hoewel ik mij belabberd, uitgekakt, labbekakkerig voel;
nauwelijks vechtlust over lijk te hebben om al dat onnodige,
hatelijke geweld van deze grauwe mensenwereld uit te bannen,
kan ik iemand liedjes over mij horen zingen. Ver weg nog,
maar ze komen dichterbij, iedere minuut komt hij een meter
dichterbij, of sneller zelfs, een kilometer per vijf minuten. Met
zijn handen in mijn zak zingt hij deuntjes tijdens het lopen,
melodieën die hij zelf niet lijkt te horen, maar ik wel. Ze
klinken mij als muziek in de oren. Hij is zo lief, dat zeg ik
gewoon maar even, zo lief dat ik bij het horen van die klanken
op de bank onderuit glijd en niet meer overeind kom. Laat mij
maar liggen. Nu weet ik alleen niet wie de deur open zal doen
wanneer hij bij mij aan komt kloppen. Misschien dat iemand
hem een sleutel toe kan werpen. Graag! Dan ga ik alvast onder
de wol, tussen de lakens, in katzwijm plat op de bank, als een
katje in een mandje mijzelf schoon liggen likken, want hij komt
eraan, is er bijna. Het is alsof ik hem nu al zie, totaal onwetend
over al die zoete liefdesliedjes die hij rond heeft zingen in zijn
hart. Wanneer hij straks naast mij ligt, zal ik ze uit het mijne
tevoorschijn toveren en al neuriënd aan hem tonen.
Broos,
Zo zou je ’t kunnen noemen
Een zakje botjes, als knapperige takjes
Overtrokken met een dun vliesje
Ziekelijk gespikkeld met door de zon
Gepenseelde vlekken,
Allemaal heel onschuldig bedoeld natuurlijk,
Bij wijze van grapje, een vermakelijkheidje
Maar daarom niet minder lelijk
Of lachwekkend.
Wankel staat hij op
Wauwelt koud geworden herinneringen
Wil stiekem trage liedjes zingen
Pingelen met snaartjes, kromgegroeide melodietjes
Zorgvuldig vergeet-mij-nietjes snoeren
Haar delicate vormen met veel potlood, verf
en afgekloven gommetjes kladderen, kribbelen,
Of met veel poeha
Over planken stommelen, kraaien
En graag heel veel applaus.
Boos,
zo zou je haar dan weer kunnen noemen,
Zij die bralt en brult en grote slokken woorden braakt
Hij kauwt de zijne, laat ze dan toch los,
“Bevrijd ze!” – zelfbeheersing afgehaakt –
Als donker bessensap uit warme wonden.
De zielenpoortjes mooi hermetisch dichtgelijmd
Niets geen walvistraangeplens
Dat hoort niet in het openbaar –
“Verdomme, zwakkeling!” –
Dat weet nu toch elk mens.
Als ik hem daar zo zie zitten,
Een arm, knapperig bottenzakje
Lamlendige beentjes opgetrokken
Gebrekkig schrijfsels priegelend op papier,
Welt medelijden onbedaarlijk in me op,
Hij wil aan een meisjeshart gehuil ontlokken.
Maar ik wil m’n aardbeien met suiker.
Met 1,5 uur buiten mogen spelen
verdienen 4 getalenteerde heren
daarnaast ook nog eens ruim
1 miljoen euro met hun
soms triestige liedjes
die heel vaak niet
over zulke leuke
dingen gaan als dat.
Dit is uitgaande van een
bedrag van 1,3 miljoen het
bedrag van € 120 (naar beneden
afgerond) per halve seconde’tje spelen.
Voor de ook geldzakelijk excellerende heren;
‘Viva la vida’, met toegift ‘The speed of money’.
Liefde maakt de kleine dingen groot.
Ze moet nogal wat voorstellen
om nooit af te geraken
maar dat onvoltooide zullen we nooit begrijpen.
Liefde overstijgt vriendschap want
je lief kan je vriend niet zijn.
Onstuimige liefde kan onberekenbaar zijn
en gaat dan vreemde kanten uit.
Liefde wordt op een troon geplaatst maar is ook nederig
want ze kent geen positie of status.
Liefde kent geen uur en is onmeetbaar.
Op zich is ze zuiver en borrelend als spuitwater.
De band van liefde dwingt respect af.
Ze doet meer kunnen.
Liefde maakt bewogen, fijnbesnaard
en dat ziet men in romantiek en lieve liedjes.
Liefde is een pletwals voor wie er door overweldigd wordt;
ze maakt de arme rijk en zet de rijke voor schut.
Hechte liefde biedt stabiliteit, een uitzicht op de toekomst
en verhindert dat een mens verdroogt.
Recente reacties