De weken zijn van steen. Vandaag
ligt Italiaans graniet aan
mijn vingertoppen. Ik sla mijn
vuist erop kapot.
Wat glad was, barst. Het tijdsbeeld
spat tot gruis uiteen, wordt
nacht. Kogelronde, roze
korrels, tollend om hun eigen as,
snellen op een driekwartsmaat
door het gapend zwart. Mijn hart
pompt magma door haar kamers,
geeft zich vloeibaar over zodat
mica kan zwemmen als ionen in bloed,
de stonde bezaaid raakt met gloednieuwe sproeten.
Terreinknechten
met kapsels van graniet
rollen lange slanke benen
van hun haspels
blazen strandballen
vol dobbelstenen
op het blauwe gras
en langs de kant
verkoopt een winkeltje
in konijnenpak verse penen
en nu de schapen met herdershond
oren zijn verkast en ook de rij
ziekenhuisbedden is verdwenen
stappen de spelers uit de tunnel
als een endeldarm in kramp
en strijden zij voor grote ronde
kazen nu veilig achter slot en
grendel alleen te openen
met forse mensenhoofden
Recente reacties