Koning Kanker de schuld geven
van het feit dat je geboren bent.
Alsof je niet ooit vanzelf sterft.
Daar heb je geen kanker voor nodig.
Iemand heeft mij een diagnose gegeven,
een doodsvonnis voor een meisje van zeven.
Daar legde ik mij schreeuwend bij neer,
maar ik had natuurlijk moeten blijven leven,
deze kans lachend aan moeten pakken
om de longen uit mijn lijf te geeuwen:
Steek die zogenaamde ziekte in je hol
en stort je in je eigen graf!
U wordt opgenomen met een depressie.
U draagt uw droomduidingen met u mee.
U bent voornemens in therapie te gaan.
Er ligt een emotie achter elke emotie,
een angstbeeld achter elk verstard gezicht.
U lijkt uw onderbewustzijn slecht te kennen.
Wij weten wel beter, het laat zich moeilijk vatten.
Bij dezen een verandering van register.
Gaat u liggen (uw leeftijd is Niet Van Belang).
Trekt u zich niets van ons aan, wij behoren tot
een spontane ontkenning tijdens het laatste uur.
Vertelt u eens: hoe bent u hier gearriveerd?
Recente reacties