Wat je ziet is het topje van de ijsberg
en ik mocht barsten als het niet waar was…
zout parelend licht het dak van mijn wereld
met elke druppel ben ik er gloeiend bij
ingestort als ik niet oppas
breekt het ijs tussen onze oren
als een adembenemende lach
is dit geen tandpastasprookje van zwanen
op een bevroren meer van dronken emoties
maar ice ice baby! dans met mij
tinkelend onder een blote hemel
kunnen ijsblokjes zo tollend dralen
voor elkaar smelten tot een nieuwe droom
on the rocks als glazige ogen spreken
Prima gedicht dat steeds de aandacht blijft trekken.
Alleen bij “op een bevroren meer van dronken emoties” had ik even een energie dip.
Laatste strofe vind ik ook mooi.
Ik ben gigantisch benieuwd naar je volgende gedichten.
Mooie complimenten, ben zelf niet voor 100% tevreden over het einde, maar volgens mij is dat altijd achteraf 😀
Een boeiende aaneenrijging van vele mooie beelden, met prachtig woordgebruik (tinkelend, tollend dralen, tandpastasprookje,….).
Alles blijft in dezelfde sfeer, mooi volgehouden tot het einde.
Een stijl waarvan ik geniet!
Mooie tegenstelling: met elke druppel ben ik er gloeiend bij.
En nu begeef ik mij op glad ijs: ik kan je op geen foutje betrappen!