Het lot kent mij beter dan ikzelf,
ze lijkt zo anders opeens
zo gesloten
het is nimmer mijn keuze geweest
haar te verlaten
maar dwingen mag ik ook niet
er zullen meerderen volgen
deze oorlog is niet zomaar voorbij
als het zwaard dat ik echt niet wil dragen
het geld met 1 oog wat ik maar niet wil najagen
overal de angst, de grens, het debacle
laat de wereld draaien
geef elkaar een hand
we vragen bij jezelf te raden te gaan
is de grond van jou
of ben ik van dit land?
hier in het tweeduister van het schimmenrijk
bij de nachtkaars gezeten, waak ik
wachtend op het zilveren zwaard
om de nacht te doorklieven
de vonken in het vuur te slaan
ach lief, bak toch nog wat eieren
en vergeet de woorden
die maar lucht zijn
weet…
ik loop de laan met pijnbomen uit
en betreed de vlakte
doordrongen met het krijgsbloed
als een veldheer
overzie ik, voel ik nog
na zo veel decennia, pijn
hoeveel woorden geschreven
of uitgesproken
gevolg hebben
zou dat niet het juiste zwaard moeten zijn?
ik hef en houw jouw brein in tweeën
De nachtridder
steunt zijn ijzeren hoofd.
Op de kant van de toog
slijpt hij vermoeid zijn zwaard.
Wint zijn wapen niet aan scherp,
maak deze toog dan warm en zacht
als zijn naderende gelaat
er een deel van pacht.
Hij snuift.
Hij zoekt
zijn bier.
Zijn paard vindt
morgen wel
de weg naar huis
of is zijn thuis
voor hem
eerder hier?
Een man loopt met een mes
in de verte gaat auto-alarm
een muis steekt zijn oogjes uit
de grond die ruikt
naar grondpoetsmiddel
een wonde schuimt in het bos
een mes is lang het is een zwaard
met tekens van kindertijd
het bos is een kaart die doorslijt
een man voelt aan zijn mondhoeken
een lach die niet past
hij is vervolger en vervolgde
zit aan picknicktafels
zoveel heilige plekken zoveel offers
zijn bestaan blijft ondervoed
zijn god onopgevoed
elk waaien doet hem tranen
het lijkt zo van nergens te komen
Recente reacties