Resultaten voor het trefwoord zwaaien

* – maaike klaster

Kleur jij mij een pad naar het hart,
dan schrijf ik ons een echt refrein
vol baksteenrode klinkers.

In hondsdraf, een paardensprint,
met ferrariprecisie, likt inkt in
kalligrafische schuinsmarcheerders.

Volg de rechte lijn.

Zweep me op in een koets met een
knecht, smijt me uit het open raam
en scheur door tot het einde.

Bloeden, opstaan en glimlachend
zwaaien, dat is de kunst; ik vlei me
tussen tegels die nooit zijn gelegd.

balkonscene – d.docters van leeuwen

de brand erin
zei de sigarenroker die
het sigarenbandje nog net
om z’n geslachtsdeel wist te krijgen
voordat de sprinkler-installatie
het bluswerk begon

niet van dat benauwde
sprak de man en wilde niet weten
van hoe of waarom
nam de lift naar de tiende verdieping
en sprong

z’n parachute ging gelukkig open
anders had hij het hele eind
moeten lopen
en niet kunnen zwaaien
naar z’n geliefde die wit van schrik
stond te bibberen van ellende
op het balkon

afvaart – bennie spekken

de prachtige machtelozen
staan op de pier

midden in het leven
en zwaaien het uit

het monsterfregat
in de ogen van vader

volgens vriend en vijand
valt het wel mee

maar de oudste gaat
een missie volbrengen

de horizon achterna
een half jaar overzees

moeder en zus
draaien zich om

arm in arm
een illusie armer

men vraagt zich af
waar je blijft

de boodschapper grijnst
vader volgt gedwee

over samenhang – robin ruikers

Indien we het toch buiten onszelf willen plaatsen,
dan moeten we dat wel goed doen. Zo goed dat er
geen enkel misverstand bestaat over wie, wie uit de
weg wilde gaan.

Indien we hem nog willen ontmoeten, dan moeten we ons haasten.
Een dergelijke kans komt maar één keer voorbij.
Dat weet ik omdat ik deze nog niet eerder voorbij heb zien komen.
Laten we nu maar weggaan, anders zijn we te laat.

Indien jullie mij nog willen ontmoeten, dan hoor ik dat graag.
Ik was er op de afgesproken tijd en heb jullie net voor aankomst zien weggaan.
Mijn zwaaien mocht niet baten en ik heb niet geschreeuwd.
Een gemiste kans besef ik nu.

* – alexander peterhans

ben je te klein geworden
is dat wat je wil weten
is wat je gezegd heb tegen je man
voordat je met hem ging trouwen

nadat je in een trein met hem gezeten
gezoend had tot het station geen licht werd
omdat jullie elkaar herkend hadden maar niet
want jullie zijn heel andere mensen dan jullie dachten

voordat jullie oud genoeg waren voor zitten in treinen
en naar elkaar reizen zonder te herkennen

voordat wat je voelde iets was van vallen of gaan liggen
krappe dagen zonder uren of minuten en met harde woorden

je hebt gezwaaid
ik weet nog