Bomen met gele, rode, bruine in plaats van groene bladeren.
Olijven met pit in plaats van olijven gevuld met pimentpasta.
Na je jeugd in de provincie in Amsterdam gaan wonen.
In blessuretijd van Ajax verliezen.
Joden in je keukenkastje in plaats van kakkerlakken.
Een biologischdynamisch verantwoorde maaltijd boven twee flessen Chardonnay op een nuchtere maag prefereren.
Op TV Tour de France kijken, terwijl je ook zelf de heerlijkste doping kunt gebruiken.
Eens lekker gek doen, terwijl je ook altijd geheel compleet debiel kunt doen.
Je telkens op HIV laten testen als je de melding hebt gekregen dat je computer viraal geïnfecteerd is.
In overgeürbaniseerd Nederland een politieke partij beginnen tegen loslopende coalaberen.
Als homofiel geboren worden.
Als vrouw geboren worden.
In Afrika geboren worden.
Live fast, die young while there’s also the possibility to live fast, take a rest, live fast, take a rest, live fast, take a rest and die old, very old.
In Rotterdam wonen en je eigen laten kennen.
In Rotterdam geboren zijn, er je hele leven wonen, na je 55-ste verhuizen naar een randgemeente en je eigen dus alsnog laten kennen (je ken immers ook voor of op je 55-ste de moord steken).
In Amsterdam geboren zijn, er wonen of er de toerist uithangen (dat laatste liever daar dan in Rotterdam voor mijn poten komen lopen; ga maar op de Spido zitten – hopen dattie zinkt, of naar Blijdorp – hopen dat Bokito zijn dag heeft en zijn nieuwe afrastering niet en dat ie je een paar kuisten voor je muil geeft).
In Almere wat dan ook.
Je afrukken op porno, terwijl je over de volkomen vrijzinnig associërende fantasie van Robert S. van Hoek beschikt.
Robert S. van Hoek die zich in plaats van zijn gebruikelijke, op het eerste gehoor oneindig lijkende opsommingen wijdt aan het schrijven van sonnetten (daar hadden we immers Shakespeare al voor – Wie wastie dan?).