Gisteren
dacht ik nog
laat er maar vrede zijn
te eten hebben we genoeg
een broek vol prikkeldraad
we kijken niet meer om
het is zo ver nog
en Parijs;
laat mij maar
rode bollen dragen
of water voor de winnaar
maar laat me trappen
laat me gaan
het landschap
uit het zicht verliezen
ik heb geen oog voor pijn
slechts bollen op
mijn trui
& ballen in mijn broek
klote genoeg
zou ik zeggen
om door het lint
te gaan.
Na negen rondes denken ze dat ik een winnaar ben
ik laat ze in de waan en trakteer
op wijn, op opgezette vogels, zelfs op kruisbogen
ben ik verliefd geworden, nooit lang
bang geworden en gevlucht, nooit ver
nog niet gevonden, wordt er wel gezocht?
Nu word ik gezocht voor een misdaad die
weinig politiek maar erg instinctief was
een groot deel van mijn identiteit raakte verloren
in holen van angsthazen eet ik kaas met gaten die
groter zijn dan mijn door toxische bessen verwijde pupillen.
Ze denken dat ik de kaarsen ben vergeten
dat ik op mijn verjaardag vergat te blazen
de wens is voorgoed verloren, zeggen ze
weten ze veel dat hij zonder blazen is uitgekomen.
Recente reacties