De zon lacht voeten
die niet willen
grimast
danspassen voorbij
ik zie het wel
vogels op het hek
de bek vooraan
kom maar binnen
klim mijn wervels in
en nestel er een strohalm
om houvast
haal mijn benen uit de war
heel even maar
dan weet ik mij
weer toegepast, de kunst
van recht geschapen
de voeten rullend in het
zand
de pas een dag vol heupen.
Een schildpad kruipt de bus voorbij
Die zich met houten wielen
In de diepste kuilen stort
Een zere pijn vibreert zich door de leuning van de stoel
Sluit zich als een harnas om mijn borst
Terwijl een koude hand van staal
Zich langzaam langs de wervels grijpt
In mijn nek terechtkomt
Knijpt
Een kreet
En knijpt
Eén snik
Ik lig in kniehoog gras te kijken
Hoe haar bruine kuiten in het groen verdwijnen
Eén krekel krijst
Recente reacties