Er is een tijd van komen en gaan
daartussen sta je op een scheermes
blaffende menigtes toe te hoesten
dat de poëzie geletterde zuurstof
is zonder welke we hersendood tussen
de stenen bewegen van geboorte en dood.
Als je nooit zegt dat iets mooi is omdat
je niet kunt zien wat van een ander eeuwig
deelbaar is ben je net als het heelal
alleen tril je negatief in een hoekje,
ook als er geen hoekje is omdat er zoveel
hoekjes zijn met trillende ego’s. Je trilt
altijd mee met de energie. Je weerkaatst
klanken van werelden die je niet kent omdat
leven een voortzetting is van alles wat koolstof
verbindt aan de hartstocht. Het staat steviger
als je geschiedenis de jouwe weet meedeelt in
de draaiing van de as.
Resultaten voor het trefwoord werelden
wonen in je hoofd is lang niet zo leuk
als neuken
in de open natuur
de weegschaal van de werelden
balanceert
op het scherpst
van de taal, op de punt
van een
pen
daarom sturen redelijke extremisten
suicide bombers
naar de republiek der letteren
voordat de wond
begint te etteren, dat krijgt je ervan
als je er geen doekjes om windt
jij ouwe rukker
jij Khadaffi, aan je schaakbord
verliezend van je eigen grootheid
Mijn stem geeft geen geluid, mijn hart trilt
een vreemd soort verlangen beweegt in mij
en hoor ik signalen van een nooit gehoord lied,
van een geur in de bries, van een mythe die in mijn
hoofd zweeft, ondefinieerbaar,roering,
die door mijn vlees snijdt als een mes.
Mijn pen beschrijft een wereld die ‘niet’ bestaat
maar één die voor mij onontkoombaar is, raakt en loslaat,
die weemoed vleugels geeft om al mijn
aanwensels te bedwingen.
ik hoor de stilte
het raakt me
jouw bloementaal
beweegt tussen vlinders
geuren…O, Valantie
je mond
tekent mooie lijnen
uit een hemellicht
fantaseer ik het gezicht
van puur goud
doen vlammen spreken
trekken tegenpolen
de diepblauwe zee
raakt mijn oever
een purper reiger
kijkt extase
ik leef in twee werelden
ondergedompeld in rivieren
Recente reacties