het blauw
tijdens eerste zonnestralen
het blauw
’s middags ’s zomers
het blauw
donkere onweerslucht
het blauw
van Haar jurk
het blauw
Hemels, Goddelijk
geen van al
ook maar dichtbij
Chartres Bleu…
mysterie
blauwer dan blauw
Hemelser, Goddelijker
vanaf Lauden
tot de Completen
en ver daarna
alleen het blauw van jouw ogen
overstijgt de sensatie…
ik ken een ruimte
bekend alleen aan mij
wijze eiken en berkenschilfers
bedwarrelen daar het pad
afstervend leven composteert
wacht op adem en vocht
dat pad, doordrongen
van wetenschap en hoop
al wat het nodig heeft
is licht, adem en vocht…
de vier ruiters trekken er om heen
onberoerde levensruimte
voorbij gaan aan
de eerste zonde
tweede dood
leef ik voor eeuwig daar…
(Met dank aan Amarins!)
zie…
de zon en de maan
als surrealistisch licht
hun geschenken gaan samen
het universum in
doch bedonkerd en versluierd
door smart en grief
hardnekkig die greep…
eeuwig lijkt die duisternis
totdat de korrel het lichtpartikel vangt
daarmee het leven hervonden
gestaag groeit zelfvertrouwen
al het geschonkene geabsorbeerd
een explosie van energie
lichtend aan het firmament!
het donkere dal verlaten
vliegend boven de bergtoppen
net onder de hemel,
die hoeft nog niet…
een baken
voor iedereen te zien
geen schaamte!
Overwinning!
over bemist veld
waait geen wind
onttrokken aan de werkelijkheid
een gaan, onzeker
nebuleuze aanwezigheden dampig
een warmtekolon, blauw!
densiteit ver weg
de tranche die ik maak
dwars doormidden
scherp, resoluut, onomkeerbaar
legt het multiversum bloot
overstijgende wetenschap begrenst
mijn denkvermogen
niet te vatten val ik terug
naar daar waar ik
de omstandigheden ken
die enigszins beheersbaar zijn
ik zie de vlieg op mijn steen in de rivier…
niet eens zo ver vooruit
maak plaats! maak plaats!
opeengepakte dode zielen
rijken niet tevredener dan armen
smaakpapillen proeven ternauwernood
en daar, de rust…
muzikale flora als afscheid
willig, zonder dwang
zij zijn niet meer?
de Goelag of Auschwitz voorbij!
niet voor wijsheid of sterkte
nee, gewin en platvloerse naaktheid!
en Zij weten nog van niets…
als op de eerste dag
niet meer woest en ledig,
maar groene levenslust
die beschenen wordt
ik ben de eerste mens
en de laatste
tot in de kleinste duisternis
levenschenkend licht
lichtdruppels sijpelen lustig
de Tabula Rasa die ik ben
bevrucht
het netvlies bezwangerd
zo intens, even sluit ik
en ruik, ruik het gras
het oergras, onbetreden
in mijn goedheid
hou ik al voor mijzelf
mijn ochtend!
zie!
…
(Dank aan Cor Beau)
de jol dreef verder af
opgepikt door een golf
nieuwe horizonten kondigden zich aan
“Indië o Indië,
Nooit zal ik u weerzien!”
we schrijven het jaar 1620
zeemonsters teisteren nog in naam van Neptunus
Terra Incognita wordt aangedaan
uitgeput sleept hij zich voort
niets dan rots en kiezels
geen bomen, stromend water, fauna
en hij mergelde steeds meer uit
een schim nog maar
zo is hij aan zijn einde gekomen
niks heldendaden…
geen gejuich…
geen journaal…
niets
van onder en boven
van links en rechts
al mijn letters en woorden
worden afgevoerd door de Cloaca Maxima
hebben ze het vege lijf,
het Cerebrum verlaten,
stelt niets iets meer voor
rest mij niets anders dan te dreggen
in de beerput
redden wat er te redden valt
soms duikelt er een pareltje op,
dan ben ik opgelucht…
mombakkesen grimassen
moordenaars slachten
moraalridders doorkruisen
de golfbeweging die de goegemeente maakt
is dit keer neerwaarts
brul terug!
aangetast in mens zijn
sla ik gade
rattenkoning in mijn schimmige brein
brul terug?
…
1984
ik bevind me op een weide
zon straalt aan de hemel
warmte omgolft me
is het dan echt waar?
…
er zijn vogels in de Hemel
af en toe vliegt er één naar omlaag
waar ik ben
en beroert
zij laten zich niet leiden
zij kiezen
jou, hem, haar, hen
en mij
een atheïst die gered moet worden?
ik ben God, iedereen is God
God is dood bestaat dus niet
vanmorgen zag ik een zwerm
ik sloeg nauwkeurig gade
hun prooi was een ander
ik hunker vandaag…
Recente reacties