muren houden adem in
hun echo klinkt kortzichtig tegen het gevallen licht
men noemt het schaduw
maar beslotenheid is niet ontvankelijk voor ruimte
de buitenwacht bevriest in gemaskeerd stilleven
gevangen in versteende spieren, geknoopte magen
iets vlucht in iemand, niets ontsnapt aan de greep
aan omklemming, kan schuilen achter zwijgende zuilen
tijd duwt geduld opzij
hartslag belichaamt het tikken fijnbesnaard
als klopjes op een dichte deur, die ieder aanstaart
eeuwen gaan blind voorbij
uit voorzorg mijn gezicht neutraal
en in balans mijn lichaamstaal
een man met slang daar ziet mij aan
alsof ik niet lang meer heb te gaan
de dokter komt klinkt ook niet fris
hij hoest een naam die er niet is
de slang gaat mee ik blijf alleen
met enge folders om mij heen
ziekten kwalen ongerief
ik zie alles weer in perspectief
dat ik mij nog langer kwel
kom ga heen en heel jezelf
De nacht wordt minder zwart, maar meer ontbreken
van elke kleur, klank die verdooft en zeker maakt
dat alles ademt naar reisvaardigheid.
De vuile hand, die haar wil grijpen, kruipt
met elke telling dichterbij. Haar hals
ligt leeggesmeekt voor alles open wat
de helling minder steil maakt
en de zee ondieper.
Dan de klink.
Recente reacties