Met mijn ogen dicht
en mijn vingers in mijn oren
loop ik de drukke weg op.
Als ik ongedeerd de hoek omsla
staan er honderd bloemen
hard te roepen in de tuin.
Niemand weet dat ze daar groeien
omdat er in de grond
wel vier konijnen liggen.
Daar bij dat huis
waar nu vreemden wonen.
De vloeren zijn er aangestampt
met mijn eerste stappen
En boven ruik je mijn dromen nog.
Ook al hebben ze alles wit geverfd.
De dag kruipt gestaag voorbij
Tanden bijten in de wintertijd
Gelaagd gelach van vreemden
sluipt door de kroeg en vergeet:
waar ik was en hoe ik heten
Buiten wordt de kou mij steeds
vreemder en de mensen op afstand
zijn bezig met hun verval
Ze dwalen door de stad
terwijl ze lachen en zuipen
De wind beukt de ramen
en fluistert de steeds dieper
wordende duisternis
Straks ga ik slapen
en ontwaak ik
in het nieuwe jaar
Als de straten bezaait
en rood zwijgen
over afgelopen jaar.
Vrijwaar deze stoel
laat hem zijn
gastvrijheid behouden
Laat deze deur
geopend, sluit
haar nimmer
Onaangekondigd komt
de verlichte vrijheid
en klopt nooit
Ongrijpbaar vervolgd
ze zwevend als
een pluisje haar
onvoorspelbare weg
Vreemden op je pad
zijn Vrienden die je
nog niet tegengekomen
bent.
Toch opvallend dat wij,
die zo makkelijk volslagen vreemden
mee ons bed in nemen,
zo bang zijn voor buitenlanders
die naar ons landje komen.
Recente reacties