Met mijn ogen dicht
en mijn vingers in mijn oren
loop ik de drukke weg op.
Als ik ongedeerd de hoek omsla
staan er honderd bloemen
hard te roepen in de tuin.
Niemand weet dat ze daar groeien
omdat er in de grond
wel vier konijnen liggen.
Daar bij dat huis
waar nu vreemden wonen.
De vloeren zijn er aangestampt
met mijn eerste stappen
En boven ruik je mijn dromen nog.
Ook al hebben ze alles wit geverfd.
We zijn jongens
we hebben huid, een laag
die we aanraken
en vergeten
we zijn op dit schip
en verdwijnen
via luiken
de vloer in
daar
mogen we zelf weten
hoe belangrijk het gaat worden.
Reste fidèle
Zo heet een restaurant
natuurlijk in de Bleibtreustrasse
in Berlijn
De wijn was goed
In mijn hoofd kletterden de munten
de koperen doodskoppen
die echoën in benauwde gaten en
in de muren en op vloeren
van Libeskinds museum
Daar keek ik urenlang en dagen later nog doorheen
Beloofde die plek plechtig trouw
Wat schoon en rustig
en helder is de stad
Een metropool en niemand loopt een ander in de weg
de mensen lachen naar elkaar en zeggen dag
of liever guten Abend — gut’Nacht
De ‘Alte Jüdin’ loopt nog steeds
en lacht
Het was mijn tante Sara die ik alsmaar zag
en ook mijn moeder trouwens
bij the temporary stedelijk @ the stedelijk museum
amsterdam 20 oktober 2010
de spiksplinter nieuwe vloeren geboend
voor & van elk wat wils, voor ieder wat
mijn lengte wordt opgemeten
met naam de massa ingeweven
de muurtekening evolueert
als openbare performance
én als collectief document
zoals dat in een conceptuele
taalklucht mag heten
ik zie een spreeuwenvlucht ontstaan
benieuwd welke hoogte ze gaat nemen
Recente reacties