niet zomaar ineens
zin in moord en doodslag
koken doet het
al een tijd
wat natuurlijk
figuurlijk en relatief
maar laten we
niet weglopen
hete brij vreten
zonder gebed
heilig is een strijd
onze vrijheid een spel
we lopen op de maat
dansen naar de koning
zijn pijpen haar vader
moeder kent rust
met vlag en wimpel
gezakt voor oranjegevoel
voor arman
“never say: ‘to naaman don’t go”
(Manas, part II, line 405)
honderd duizend
krijgers als gras
wuiven wanneer jij
wuift
vragen
wanneer jij vraagt
wat is goed
en wat is euvel
uit welke moeder
kwam ik voort
van welke vader
werd ik geboren
neem het platgereden
pad naar naaman
plant hier je karmijnen vlag
Hoorde ik het goed?
Sprak je over alleen staan in de piste?
Niemand is alleen.
We worden met elkaar gekluisterd.
Mijn tranen zullen achter jouw oogleden branden.
Het hoongelach schrijft krassen in je ziel.
Een angstig opgejaagd dier.
Daar wapperde het rood wit blauw.
Een vlag gedompeld in rouw.
Waar de wind geboren.
In ’t hemelblauw zal gloren.
Wij zullen zwijgen.
Waar hoge koppen nijgen.
Er gaat niets boven deze grond.
Zwaar en nat vandaag keer ik om
en om en om. Het valt allemaal mee
wanneer je bezig bent. Het doen
en de weerstand voeden en voelen.
Je raakt de aarde aan; een klomp
zware nattigheid waaruit straks
alles groeien gaat. Moeder zeg
je zacht, inwendig, heimelijk.
Je wilt niet dat ze je horen.
Er zijn er voor minder opgepakt.
Ze willen het liefst strakke regels
een rijtje bloemen langs een recht
tegelpad. Een strak gestreken vlag
voor het geliefde vaderland.
Recente reacties