ik ben van knekeldonkere rozen
en bloedgevaar op de grens van schemering
als het deksel van mijn ziel wordt geblazen
daar strijk ik zand in je haar
jij neemt mijn hand niet eens
maar plaatst vingerafdrukken in je hart
draait straatlantaarns in
versponnen spiralen
alsof rode stormen langs het distelpad
zo onbedaarlijk
de kroeg is verlaten
vermoeide obers stoeien
met houten stoelen
een stuntelige dans macabre
traag veeg ik het opgedroogde zilte zweet
van mijn nog warme trombone
de zoet gevoosde sensuele
koperen klanken zijn vervaagd
gelijk met het bierschuim
in de met vele vingerafdrukken
vette ongespoelde glazen
mijn zinderende transformerende
alter ego komt tot rust
gedwongen door de harde koude tl verlichting
ontdaan van elke menselijke compassie
toont ze haar ware uiterlijk
kil en desolaat
kom muzikant, ga het is nacht
en mooi geweest
Recente reacties