grootvaders klok in de vestibule
stond stil toen Sijtje van de Hoeve
werd geraakt
op haar klompen
had ze aangevoeld en gewaakt
tot de verzwegen vlet
haar oog ontvoer
met de beladen vracht
verscholen tussen teer en lompen
het doodsuur is nooit verzet
de betonschaar doorklieft hout
mijn moordwerktuig verzet
beloofde gouden bergen
ik dwing het hout terug naar daar
waar schorre kinderkeeltjes ooit
dwangarbeid verrichtten door
het bakken van wat cupcakes
ik knip en schrob een zaag lam
verdwijn in muggenzifterij tot
gele slakom mij alarm
hier ligt kat drie ontbonden
dan moet daarnaast de bruine pot
ons moederpoek markeren die
bedekt met eikenhouten plank
mijn massa kan hanteren
het komt wel goed, roep ik omhoog
een treurlied tjilpt de vlieren
het zwarte merelpak meldt rouw
om grof vervreten nageslacht
ik hoor twee eksters honen
de brandnetels heb ik gekeeld
hun meters dominantie stil
nu enkel nog de esdoorns
mijn voet de zandbak in als schraag
springen ontwaakt wat kikkers
mijn tenen als een trampolien
ik hielp hun huis om zeep
vergeef mij, prevel ik hardop
ik creëer opnieuw een veste
als deze staatsgreep straks voorbij
Zodra ik mijn verzet tegen negatieve woorden
loslaat, lossen ze op –
net als dat: zodra ik mijn vlucht voor vluchten
staak het zal vervliegen
u ziet: zo kan het nooit meer fout,
niets is nog complex, of zwaar
maar… zodra ik dit besef
wordt het plotsklaps
moeilijk? –
Nee, nee, niet moeilijk! Want ook dat blijkt
weer zo’n verraderlijk woord
dat het wordt zodra je het denkt
In haar ogen zie ik een klein meisje onbegrepen.
Met haar lange onhandige lijf laat ze je anders geloven.
Om haar heen is er snelheid, snelheid zonder controle.
Als een vooruit gespoelde film.
Daar zijn ze weer, de niet beperkten, duwend, trekkend, bevelend.
Altijd trek ze aan het kortste eind, maar tot die tijd is het verzet van haar.
Zeven uur of half negen naar bed, wie bepaalt hoe moe ze is?
Duwend, trekkend en bevelend.
Sloeg zij of sloeg hij? Maar de klap was er.
Weer terug op haar plek gezet.
Langzaam sijpelt het naar beneden, komt het binnen.
Koppelt wat ze ziet, aan dat wat ze herkent.
Toch is het altijd weer anders, altijd verwarrend.
Buiten haar om, gaat alles zonder pauze door.
van kop af
geen valse start
heb laatst iemand opgeknoopt
had met mij vies gedaan
kon zijn verzet
niet negeren
waren niet eens getrouwd
de idee
’t was geen perfecte knoop
baal daar flink van
kom weer in zo’n spiraal
kan men kwaad van worden
(De Casanova Concordantie VI)
Hoeveel lentes nog?
Als onze ogen kruisen,
wil water breken door de dam;
oud en wijs der jaren,
zoals alle water is.
Maar jij hebt de loop
verzet, verwacht dat lente
ook deze keer
nog zal verjongen:
dat wat je toekomt.
Je vergeet: regen is
rijgen in ’t verleden.
Hoeveel lentes nog?
Recente reacties