een zonnebloem
in een glazen vaas
op een tafel
van palissander
jij zit
op de stoel
ernaast
ach zat ik
maar weer
bij die ander
Resultaten voor het trefwoord vaas
Weet jij wel wat voor dag het vandaag is?
Jawel, donderdag, hoezo?
Nee, de datum bedoel ik.
De elfde?
Ja, precies, mijn zus is vandaag jarig. Niet op de kalender gekeken?
God, nooit aan gedacht.
We gaan er zaterdag wel naar toe!
Ik zeg toch niks?
Daarom.
Op het toilet hangt een verjaardagskalender van Marjolein Bastin,
de zus van Rien Poortvliet, die heel aardig vogeltjes, bloemetjes
en bijtjes kan tekenen, maar op het onzalige idee is gekomen dit
op onze verjaardagskalender te demonstreren.
Achter de elf staat in schoon schoolschrift de naam van haar zus.
De spanning stijgt. Wie moet drinken en wie mag rijden.
We zijn er snel uit. Zij mag drinken, want het is haar zus
en dus mag ik rijden. We lachen nog terwijl het volgende
dilemma zich aandient: het cadeautje
Een boek?
Ach nee, ze lezen niet.
Een boeket bloemen?
Welnee, iedereen geeft al bloemen.
Een mooie vaas om al die bloemen in te zetten?
gezichten achter glas
ansichtkaarten
als vlekken op het behang
tulpen in een vaas
patience
en de klok
die het vertikt
Ik neem die gele bloem en zo’n bol
vol pluizen, voorzichtig plukken, ojee
toch weer een steeltje met kale kop
het is net ‘t geheime heertje, paars
bloempje erbij en drie kleine witte
ma de liefsten heten ze, nog wat
van die plofdrollen op lange stengels
en ook dat dode boompje daar, als laatst
schep ik moedereend en haar donsjes
uit de vijver, ik prik ze op de takken
voor in haar allermooiste vaas
Vooraf gaat tegenspraak: gekraak
van het plafond, geblaf, volhardend
getik van een vlieg tegen het raam,
pc-blieps. Dan de klank van niets.
Een witte vaas, geopende handen,
krant gevouwen op tafel, stoelen
in een waaier. Geen speld valt.
Alsof je oor, je oog de ruimte zelf
betrapt. Gedachten leggen zich
als zachte kussens neer. Het licht
trilt als een leesteken in een verhaal
dat alleen uit tegendelen bestaat:
het blijvende en weer voorbije van hier
en nu. En hoor: de koelkast slaat aan –
De bloemen in de vaas
zijn niet werkelijk de
bloemen, de vaas is niet
feitelijk de vaas.
In de vaas met bloemen,
die geen vaas is en niet
de bloemen op hun plaats
houdt, staat water dat
geen water is.
De vaas waarvan we
zeggen dat het geen
vaas is, die bloemen
omrandt die elk voor
zich geen bloem zijn,
staat op tafel, maar dat
is geen platte tafel.
We stelen levens van
beperkte houdbaarheid,
in vochtige lijven staan
we langzaam te verleppen
tot we knakken.
Alleen de tafel blijft.
Recente reacties