de tragiek was
dat hij zo van hoogte hield
van dak tot goten
torens bergen
luchten ijl
zijn leven lang al
wilde hij niets horen
van wat beneden lag te zwijgen
schaduwen van brede vleugels
zwaar en moeizaam
slepend over zware grond
voorbij de rand van deze wereld
het daverend gelach van pierlala
het gat daar ver omlaag
zo hol verleidelijk
dat ja
toe kom, niet bang
je kunt hier vliegen
de rest nu van je leven
Waren wij ontschoten aan geboorte
onze weg zou dan eenvoudig zijn
het laatste punt van een lijndeel
onvermenigvuldigd tot
in het oneindige nul
als laatste decimaal
van pie. Nu schrijf
ik geschiedenissen op
van Desima naar Hiroshima
van kampong tot gulé kambing.
Ze branden in de crematoria.
Ze branden in het zand.
Ze branden je een nummer op.
Ze nemen je je hoofddoek af
snijden je keel door
smelten de kazen
branden de torens
blonderen hun haar
tot Orang Belanda.
Recente reacties