tempo: presto!
schaduwen leven
Rorschachvlekken flikkeren
dit psychedelische
verknetterd cellen
dag en nacht
weken, maanden
weet ik veel hoe lang al
het hele systeem op tilt
snij mijn oogleden af
die hebben geen nut meer
met naakte ogen
kijk ik de wereld in,
dat wat er van over is…
doorklief mijn schedel
met een botte aks
zoutzuur druppelende,
zelfs half opgelost
blijven de vlekken stroboscopisch
repeterend
en door
meer…
Isse goed bezig
kijk hij werke op dat land
met die dweil in dat tempo
poetst hij die uien
geen tijden voor huilen
alles is zo daar begonnen
die kleine stad onder de bom
was een vogelstek
geen tijden voor slapen
alles is zo daar begonnen
waar de geit en de kameelspin sliepen
is niet langer van ons
Allah bedien mij met morfine
dompel de druiven
bet de olie
het isse allemaal aan jouw
been voor been ga ik de warmte uit
hand voor hand verlies ik mijn vloer.
Hoe mijn oma sprak en herhaaldelijk
viel over eerdere gebeurtenissen
die haar overvielen totdat de slaap
uiteindelijk kwam,telkens ietsje
langer tot ze niet meer wakker werd
en er een eeuw geschiedenis weg was
en de vragen die ik had niet meer
voor te stellen zoals zij
het geluk op haar wangen,
glinsterende ogen een en al
leven dat ooit op een ander
continent onder warme bomen
geuren van tamarinde, klapper
en vrolijk fruit dat de zon
kende en lief had zoals
de sawahs haar stralen weer
kaatsten als spiegels
van dit land dat zo lang
toe behoorde aan iedereen
die het maar weten wilde
dat ze kronkelde als die
gordel edelstenen -nee
zo was het nooit geweest-
sprak ze. We zijn zo slecht
geweest voor die mensen
maar dat besefte je later
pas nadat we in Holland
waren. Dedded en ik hebben
op de kade nog kaas met pisang
gegeten toen gingen we aan boord
en kwamen nooit meer thuis.
Recente reacties