zwaartekracht valt als appels van de boom
ongeremd door ongerijmdheid
in vrijheid, zoals alleen het luchtledig die kent
zonder weet van afstand, bij wijze van spreken
ik schijn de middernachtzon te kunnen zien
om de hoek
in de schaduw van donkere bossen
in nieuw licht van oude kennis
er gaan dagen voorbij zonder zon, zo op ‘t oog
dan vreet de letterzetter zijn weg door instinct
en oude tafels en stoelen moeten plaatsmaken
voor de lege ruimte
Stoelen in opstaande positie,
vastgesnoerd met losse pols
en quick release. Hoge hakken,
uniform qua strak gelid.
Eigenlijk ga ik nergens heen,
ben ik dolende tussen de wolken.
Zoek ik een horizon die nergens
was en toch weer altijd en overal.
Vlucht ik over heuvels boven
gepeupel en glimmende rivieren.
Ga ik door ijle leegte met mijn witte
staart tussen de benen.
Of nee, de leegte zoekt mij;
het schept een band.
Als verbond tegen volle gedachten
die als Joviaanse wervelwinden
nooit gaan liggen.
halfopen deur; een beetje scheef
het vermolmde hout
van vijftig jaar geleden nieuw
en achterstallig onderhoud
de stapel witte stoelen
laatste tand
van een afgeschreven gebit
ik zit
en zie de momenten
ik voel
ze glippen uit mijn hand
de dag smelt
als een laatste kans
om ijs te breken
de diepvriezer ronkt
tot zonsondergang
ze waden zonder spreken
in het vaarwater van het huis
hun hart bonkt
aan de deur van teleurgang
de tijd glijdt
onder stoelen en banken
als een gletsjer zonder ruis
Op de tafel staan koffie, koffiekoekjes, thee, pruimentaart, bitter
koekjes, tosti’s, appeltaarten met slagroom en nogal wat alcohol.
De tafel is rond, vierkant, gewelfd, gestaald met enkel de poten
steeds weer uit hetzelfde materiaal: verroest, verweerd, wat vaal.
De tafel staat helemaal vol met glazen gestapeld tot aan de rand
met onder de tafel stoelen van riet van kunststof of van gietijzer.
Loodzware stoelen.
De asbakken zijn volgerookt, de peuken steken hoeken in de as
en zijn tot op de filter geblust en heel erg zachtjes fijngeknepen.
Zo af en toe snaait er een mus een kruimel weg, een duif of drie
Neemt poothoogte.
Een ouwe goochelaar heeft met een flitsende beweging onder de
tafel het tafelkleedje weggetrokken. Het is windstil. Niets rinkelt.
Naast mij staan
twee stoelen
met mooie namen
filosoof en
psycholoog, ik
zit er tussen in ,om
te schrijven,
niet te
verzwijgen wat
er om ons
heen gebeurt
Die met de hoge
leuning is van
Zwarte Leer, en
kan draaien, En
draaien, stof
doen opwaaien,
parasieten
in
je oor
huismijt
in
je keel
Het rode
pluche,
wortelnotenhout
gaat de stofzuigen,
En afstoffen; is
ook een kunst
denk ik nog, of
IK dat denk.
Het is een schitterend pandje waarin ze haar zaak heeft ingericht. Scharen, klemmen, tangen, droogkappen en alle soorten soul-spul die je maar nodig kunt hebben voor het bewerken van ‘black hair’. En natuurlijk twee comfortabele stoelen, waarvan ze er één in de luiste stand heeft staan. Daarin slaapt ze, midden op de dag, ontspannen, een beetje opgekruld, in het hart van die middeleeuwse binnenstad – die rijk is aan alles, behalve aan negers.
Recente reacties