Resultaten voor het trefwoord sterker

gedachtekracht – pallas van huizen

Met blauwe vingers probeer ik, probeer ik echt, probeer ik, echt, echt vast te houden, vast te leggen… Dat wat sterker dan geluid of licht is, ik probeer het aan te raken, probeer het echt, misschien vraag je het jezelf niet eens af of sta je er nooit bij stil, bij dat wat door alles heen gaat, je gewoon voelt, omdat het er is.

Dat, dat laat ik niet los, omarm ik, knuffel ik, bevrij ik in gedachte, in mijn hart, achter mijn ogen, dat dus, dat wat niet tastbaar is, dat ik probeer te omschrijven, altijd aanwezig op de voor- of achtergrond, als een boek dat geen einde kent,

gedachtekracht,

de geest zonder ogen, de ziel die je bent.

fictieve personages – manja croiset

besloten geen nieuwe relaties
aan te gaan
de ware zal ik toch nooit
ontmoeten

aandachtig sta ik op een tentoonstelling
een schilderij te bekijken

een warme mannenstem
achter me zegt
u lijkt op haar

voornemens de opmerking te negeren
maar mijn nieuwsgierigheid
is sterker

me omdraaiend komt mijn blik
terecht in vriendelijke onderzoekende ogen

in een poging me te verweren
zeg ik vinnig
een variant op
ik ken u ergens van
nee zegt hij
ik ken u niet maar ik zou
u graag leren kennen

iets minder bits zeg ik
onder het “genot” van
een glas wijn zeker

hij blijft charmant
in goed gezelschap heb ik
geen alcohol nodig
dient hij van repliek

gelijktijdig schieten we in de lach

en het pleit is beslecht

later, lang geleden. – martin m aart de jong

Gek genoeg altijd geloofd dat er niets vastlag
dan een hond in de kamer van mijn jeugd blaffend
van angst en frustratie naar een dronken baas
die op zijn beurt ooit moet zijn gekooid, hij
moest toch dromen hebben gekend als kind dacht

ik nog, later toen ik allang niet meer wist
hoe het voelde te happen naar lucht. Soms zwijg
ik nog bij sterke verhalen hoor ik het aan hoe ze
ooit – ik heb er geen goed antwoord op – hoe kun je
het verklaren dat je… nooit. Ik probeer het nu
te aaien. Zwaai naar de morgen van een verre dood.

Hij nadert. Iedere zin die ik schrijf is er een
veroverd op de leegte van kindertranen. Een jongen
aan de wand. Blijf maar even in mijn gedachten.
Zie hoe groot ik ben. Ik slok je op. Vergeten
zal ik nooit. Al blijf je ingekooid.

uluru – onbezield

ontdaan van kledij
ontdaan van huid
ontdaan van schuld
sta ik voor u

naakt
puur

mijn levenslicht stroom vrij uit
kwetsbaar
maar sterker dan verwacht

mijn sterrenstof
droom
verteerd al
heel het heelal
implodeert in mijn hoofd
explodeert in mijn licht

alles aanrakend
dwars door basalt
kom ik tot jou
wij vervagen
lossen op
verder levend
in een vijfde dimensie

droomwereld

herfst – jacques santegu

Je mag nu terug rustig ziek zijn
je kan je nu ziek en gelukkig
optrekken aan de anderen
zelf bedlegerig of bekend met
lotgenoten van het slijm

Vroeger zat dat even anders
hoorde je niemand zeggen:
“ ik ben een beetje ziek ”
hoestte je een andere kant uit
boterde zomer gezondheid niet

Als het dagelijks regenen gaat
ontdooit de hang naar overgang
een gezonde zal een zieke
zijn gelijkenis plegend zijn

Allen samen zwak
staan de zieken sterker
dan de sterken samen
verzameld rond een eenzaam ziekenbed