wie zich als hoer
laat gebruiken
kan moeilijk spreken
van verkrachting
laat echt alles
met zich doen
moet je kijken
hoe smerig
lozen gaat vanzelf
loopt de mond van over
wie zich als hoer
laat gebruiken
kan moeilijk spreken
van verkrachting
laat echt alles
met zich doen
moet je kijken
hoe smerig
lozen gaat vanzelf
loopt de mond van over
we hebben woorden
ze zwijgt
televisiebeelden spreken
ik maak er geen klank aan vuil
Sommige mensen zijn gewoon met elkaar of je dat nu wilt of niet
sommige dingen liggen vast, gaan gebeuren, andere blijven open
sommige mensen zijn gewoon met elkaar of je dat nu wilt of niet
je kan erover zwijgen, over schrijven, over spreken, over denken
sommige mensen zijn gewoon met elkaar
of je dat nu wilt of niet
Kwam er maar een eind aan nutteloos leven
aan modern egoïsme en niets willen geven.
Aan gestorven moeders en te jonge wezen.
Aan vretende ziektes. Aan niets te genezen.
Was het maar klaar met al dat doelloos gezeik,
politiek beloften, waar ’t nut nooit van blijkt.
Al die graaiende banken en bonuscultuur.
Zwarte waarheden, verkleurd door censuur.
Hield het maar op met de angst en het bloed,
vergoten voor goden en wat de mens daarmee doet.
De racist en zijn buurman wiens afkomst verschilt,
die door haat en geweld de toekomst verspild .
Wanneer stopt die stroom van zinloos geweld?
Met geduld en respect word de vrede hersteld.
Zonder verwachting, van vooroordeel ontdaan;
Niet spreken maar luisteren om elkaar te verstaan.
Zachtjes drijven de eerst gevallen blaadjes naar links
de wind, de oude lente is tijdelijk het spreken verleerd
riet buigt moeizaam, tegenlicht weerspiegelt, verblindt zwijgzaam
zielloos glinstert een zilveren spoor door het water
als een volwassen waterhoen
even met zijn feloranje snavel de waterkant zoent
Hij kijkt niet naar mij, laat mij daar
alleen bij jou.
ik zal je zeggen dat ik weet van einde niets
en ook begin is mij ontschoten in de haast
die leven heet verbrand ik weet nog goed
dat ik verbaasd uit ogen staarde naar
een ik dat mens geworden was een houten
glas vertelde mij van leren eten lopen
baan en dan het wennen aan gesprekken
over straat zonder de anderen aan te
raken balanceerde ik op zijden draden
langs een jou je lippen streelden tong
bewegen langs en zo te spreken met jouw
hart geworden menselijkheid het was alsof
het spreken over water lopen was zo zweefde
leven over in een jou en ik waaruit je ogen.
Hoe je eruit ziet
geen hoofdzaak
Weest verstandig
wie is zichzelf
Ik hou me in
stilte kent
manere, proficëre,
rem facere*
eerst was er het ei
en toen begon het breken
wat niet moet dat komt
het hoofd als laatste
schreef zichzelf
woord voor woord
kwab voor kwab
cel voor cel
en ik, ik brak
het brood
dronk de wijn
en prevelde
betekenis
loze woorden
zonder nog
te weten hoe
ze uit te spreken
* bloed, vleesch en krachten worden
ik hoor de stilte
het raakt me
jouw bloementaal
beweegt tussen vlinders
geuren…O, Valantie
je mond
tekent mooie lijnen
uit een hemellicht
fantaseer ik het gezicht
van puur goud
doen vlammen spreken
trekken tegenpolen
de diepblauwe zee
raakt mijn oever
een purper reiger
kijkt extase
ik leef in twee werelden
ondergedompeld in rivieren
Hoe zou je opnieuw kunnen leren leven
je ogen nieuw kunnen stellen je oren
schoon wissen van je geheugen de dag
laten rijzen met brood -zou je-
Hoe zou je spreken zonder voor gezegd
zonder zinnen die geregeld zonder
de wakende camera in de regelkamer
waar temperament op de laagste stand
-zou je- over leven zou je tonen
vogelvroeg in de zomer, loeiend
de wei, snaterend in sloten
kroos happend wakker worden
met je hoofd in je nek
naar achteren blikken
Recente reacties